ΣΤΡΑΤΗΣ ΜΥΡΙΒΗΛΗΣ

"Αυτό είναι το μόνο καλό που αφήνει ο πόλεμος σε κείνους που του ξέφυγαν ζωντανοί κι ασακάτευτοι:
Τους δίνει την καταξίωση της ζωής… "  
[ Μυριβήλης, " Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια"] 

ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ

Από τους σημαντικότερους πεζογράφους μας, ο Στράτης Μυριβήλης ανήκει στη γενιά του ’30, αν και μεγαλύτερης ηλικίας. Γεννήθηκε ως Ευστράτιος Σταματόπουλος 
στις 30 Ιουνίου 1892 στην τουρκοκρατούμενη Συκαμιά της Λέσβου. Μέτριος μαθητής, στο δημοτικό αποφοιτά το 1909 από το Γυμνάσιο Μυτιλήνης. Από τα μαθητικά του χρόνια έρχεται σε επαφή με σημαντικά κείμενα του δημοτικισμού, που διαμορφώνουν τη λογοτεχνική και γλωσσική του συνείδηση. Κείμενά του δημοσιεύονται ήδη σε περιοδικά της Σμύρνης και της Μυτιλήνης.
    Το 1912 τον βρίσκουμε να φοιτά στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, εργαζόμενος συγχρόνως ως δημοσιογράφος. Το Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς διακόπτει τις σπουδές του και κατατάσσεται ως εθελοντής στο στρατό. Λαμβάνει μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους, τραυματίζεται στη μάχη του Κιλκίς το 1913 και επιστρέφει στην Αθήνα. Η Λέσβος είναι ήδη απελευθερωμένη από τον τουρκικό ζυγό και ο Μυριβήλης αποφασίζει να επιστρέψει στα πάτρια εδάφη, όπου εργάζεται ως δημοσιογράφος. Το 1915 κυκλοφορεί το πρώτο βιβλίο του, τη συλλογή διηγημάτων «Κόκκινες Ιστορίες».
    Το 1917, κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, στρατεύεται εκ νέου και λαμβάνει μέρος στις επιχειρήσεις στη Μακεδονία. Εκεί αρχίζει να γράφει το αριστούργημά του «Η Ζωή εν Τάφω». Το 1920 παντρεύεται την προσφυγοπούλα Ελένη Δημητρίου και αποκτούν τρία παιδιά. Λαμβάνει μέρος και στη Μικρασιατική Εκστρατεία και μετά την καταστροφή επιστρέφει δια μέσου Θράκης στη Μυτιλήνη. Θα παραμείνει στο νησί ως το 1932, οπότε επιστρέφει στην Αθήνα. Κύρια επαγγελματική του απασχόληση όλο αυτό το διάστημα παραμένει η δημοσιογραφία.
    Το 1924 δημοσιεύει σε πρώτη έκδοση το «Η Ζωή εν τάφω», το οποίο θα γίνει γνωστό και θα σημειώσει μεγάλη επιτυχία στη δεύτερη έκδοσή του το 1930, όταν θα λάβει την οριστική μορφή του. Πρόκειται για ένα αντιπολεμικό μυθιστόρημα με τη μορφή ημερολογίου, επικό, ρεαλιστικό, αλλά και λυρικό. Κεντρικό πρόσωπο, ο φοιτητής - λοχίας Αντώνης Κωστούλας, που καταγράφει στο ημερολόγιό του, όχι την ηρωική, αλλά τη φρικτή πραγματικότητα του πολέμου.
     Ακολούθησε ένα ακόμη σπουδαίο μυθιστόρημά του, «Η Δασκάλα με τα χρυσά μάτια» (1933), που μεταφέρθηκε στη μικρή οθόνη από τον Κώστα Αριστόπουλο το 1978. Η ατμόσφαιρα του πολέμου είναι κι εδώ παρούσα, καθώς ο ήρωας επιστρέφει από τον πόλεμο στη Μυτιλήνη, όπου βασανίζεται ανάμεσα στο σεβασμό προς τη μνήμη του σκοτωμένου φίλου του και στον έρωτα που αισθάνεται για τη χήρα εκείνου.
Το 1938 ο Μυριβήλης διορίζεται στη Βιβλιοθήκη της Βουλής, ενώ από το 1946 έως το 1950 είναι διευθυντής προγράμματος στο Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας. Το 1958 εκλέγεται τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
      Εξακολουθεί με εντατικούς ρυθμούς τη λογοτεχνική του παραγωγή με μια σειρά από διηγήματα, τα οποία συγκέντρωνε σε βιβλία, χαρακτηρίζοντάς τα κάθε φορά και με διαφορετικό χρώμα: «Το πράσινο βιβλίο» (1935), «Το γαλάζιο βιβλίο» (1939), «Το κόκκινο βιβλίο» (1952) και «Το βυσσινί βιβλίο» (1959).
      Ένα από τα διηγήματα του «Γαλάζιου Βιβλίου» το επεξεργάστηκε περισσότερο για να προκύψει η θαυμάσια νουβέλα «Βασίλης ο Αρβανίτης» (1943). Είναι η ιστορία ενός λαϊκού ανθρώπου, γεμάτου ομορφιά και ζωική ορμή, που περιφρονεί τις κοινωνικές συμβάσεις. Ξεπερνά, όμως, το όριο και φθάνει στην «ύβρη» και μαζί στην καταστροφή. Με αρκετή καθυστέρηση, ο Μυριβήλης μας δίνει ένα ακόμη μυθιστόρημα το 1949, την «Παναγιά τη Γοργόνα», την ιστορία μερικών προσφύγων που εγκαθίστανται σ’ ένα παραθαλάσσιο χωριό της Μυτιλήνης.
    Ο Στράτης Μυριβήλης τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Πεζογραφίας το 1949 και προτάθηκε τρεις φορές για το Νόμπελ. Η αγάπη για τη ζωή, για τον άνθρωπο και το φυσικό του περιβάλλον θα παραμείνει ο συνεκτικός ιστός της σκέψης του και ολόκληρου του έργου του. Η αντιπολεμική θεματολογία, το λυρικό και ποιητικό ύφος, η καλοδουλεμένη γλώσσα ενός μεγάλου τεχνίτη του λόγου, κατατάσσουν τον Μυριβήλη ανάμεσα στους μεγάλους συγγραφείς μας. Πέθανε στις 19 Ιουλίου 1969, έπειτα από μακροχρόνια ασθένεια, σε ηλικία 78 ετών. Τα βιβλία του Στράτη Μυριβήλη κυκλοφορούν από τις εκδόσεις «ΕΣΤΙΑ».

Πηγή: 
 http://www.sansimera.gr/biographies/183

Το κείμενο , που ανθολογείται στο σχολικό βιβλίο, με τίτλο " Τα ζα" αποτελεί απόσπασμα από το μυθιστόρημα του Μυριβήλη,  « Η ζωή εν τάφω» ,
 ένα ρεαλιστικό ντοκουμέντο για τη ζωή και το θάνατο στα χαρακώματα.
Ο τίτλος του είναι παρμένος από τα Εγκώμια της Παναγίας που ψάλλονται το βράδυ 
της Μεγάλης Παρασκευής, στην Ακολουθία του Επιταφίου.

      Πρόκειται  για  ένα βιβλίο με αυτοβιογραφικό χαρακτήρα, το οποίο στο μεγαλύτερο μέρος του παρουσιάζεται ως ημερολόγιο που κρατά ο  λοχίας Κωστούλας στη διάρκεια των πολεμικών επιχειρήσεων. Το βιβλίο είναι οργανωμένο σε αφηγηματικές ενότητες, οι οποίες ακολουθούν τη φυσική πορεία της πολεμικής ζωής του λοχία, από το μακεδονικό μέτωπο ως τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
   Εξάλλου, ο  ίδιος ο Μυριβήλης, έχει λάβει μέρος και στους βαλκανικούς πολέμους και στον Πρώτο Παγκόσμιο πόλεμο, καθώς και στη Μικρασιατική εκστρατεία και  έχει γνωρίσει άμεσα τη φρίκη του πολέμου και των χαρακωμάτων και ουσιαστικά αυτή την άμεση εμπειρία μεταφέρει στο έργο του
 «Η ζωή εν τάφω», το οποίο πρωτοσχεδιάζει  , ενώ είναι στρατιώτης στην περιοχή του Μοναστηρίου, το καλοκαίρι του 1917.
 « Η ζωή εν τάφω» θεωρείται το αντιπροσωπευτικότερο ελληνικό λογοτέχνημα, με βάση τόσο τις προδιαγραφές των σύγχρονων ευρωπαϊκών μυθιστορημάτων (« Ουδέν νεώτερον  από το δυτικό μέτωπο» του Έριχ Μαρία Ρεμάρκ ) όσο και τη μεγάλη αναγνωστική του ανταπόκριση.
       Εντάσσεται στο πνεύμα της αντιπολεμικής λογοτεχνίας που αναπτύχθηκε στην Ευρώπη μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο (1914-1918), που ως βασικό σκοπό έχει να καταδικάσει τη φρίκη και τον παραλογισμό του πολέμου.

" Τα ζα" / Ανάλυση του αποσπάσματος

Θεματικά κέντρα:
·      Η αγριότητα και το παράλογο του πολέμου
·      Η αδυναμία του ανθρώπου να αντιδράσει στη βαρβαρότητα
·      Η φύση ως παράγοντας σωματικής και ψυχικής εκτόνωσης
Στην εισαγωγή του αποσπάσματος του βιβλίου, ο συγγραφέας εκθέτει τα προσωπικά του συναισθήματα
 για την αδικαιολόγητη εμπλοκή των αθώων ζώων στον πόλεμο. Ακολουθεί, σε ουδέτερο ύφος, 
η αδρή περιγραφή της περιπέτειας των ζώων, η οποία αρχίζει με τον τρόμο τους κατά τη μεταφορά τους 
από το νησί και καταλήγει στη μακάβρια εξόντωσή τους από το βομβαρδισμό.
       Μοναδική διαφυγή, μέσα στη σκληρή δοκιμασία των ζώων και το ρεαλισμό της αφήγησης, 
αποτελεί η πανηγυρική επικράτηση των φυσικών ενστίκτων, η χαρά της τροφής και της αναπαραγωγής.
       Αφού μετέφεραν τα πυρομαχικά στη Μακεδονία και οι στρατιώτες έλαβαν θέση στα πολεμικά χαρακώματα, 
τα ζώα ξεκουράστηκαν μερικές μέρες και ξελογιάστηκαν πλήρως από τον «πειρασμό» της φύσης. 
Αυτή η ερωτική τους ανάπαυλα έμελλε όμως να τους κοστίσει τη ζωή, καθώς όχι μόνο οι στρατιώτες 
αλλά και τα άπραγα ζώα τους έγιναν στόχος των αεροπλάνων στο μακελειό που ακολούθησε.
      Ο αφηγητής συγκρίνει το οικτρό χαροπάλεμα των ζώων 
με την ανθρώπινη αντίδραση μπροστά στο θάνατο,
 εστιάζοντας τη φρίκη στην εικόνα των ψυχορραγούντων ζώων, τα οποία, αν και ολότελα αθώα, 
πληρώνουν για τις ανομίες και τα εγκλήματα των ανθρώπων.
       Στο τέλος της αφηγηματικής  ενότητας ο συγγραφέας καταγράφει μια λεπτομέρεια 
που αποτυπώνει ενδεικτικά την ταραγμένη ψυχολογία και τον τρόμο του πολέμου:
Ένας γάιδαρος κρατά ακόμα στα «κλειδωμένα δόντια του» κίτρινες μαργαρίτες από το χαρούμενο ιντερμέδιο 
που προηγήθηκε του μακελειού.
Αυτή η συμβολική δήλωση της ζωής που συνεχίζεται έχει συγχρόνως τραγελαφική σημασία:
 ο ημιονηγός, που έτρεχε πανικόβλητος μαζί με το γάιδαρο του μέσα στο βομβαρδισμό, 
νιώθει κάπως ασφαλής όταν κατορθώνει να φτάσει στα χαρακώματα των Φραντσέζων ψωμάδων. 
Εκεί οι φαντάροι κάνουν ιδιαίτερα αισθητή τη γελοιοποίηση του ρόλου του, 
να οδηγεί και να φροντίζει το γάιδαρο του: μέσα στον πανικό του ο ημιονηγός 
δεν έχει αντιληφθεί την απώλεια του ζώου του, συνεχίζοντας να τραβά το ματωμένο χαλινάρι,
 σέρνοντας την κομμένη  γαϊδουροκεφαλή και αποτυπώνοντας με ανάγλυφο, 
τραγελαφικό τρόπο τη φρίκη του πολέμου. 

Πηγή:  Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας , βιβλίο καθηγητή , ΟΕΔΒ

·  ΘΕΜΑ του αποσπάσματος είναι η αγριότητα και ο παραλογισμός του πολέμου, 
με θύματα όχι μόνο τους ανθρώπους  αλλά και τα ανυπεράσπιστα ζώα.
·  ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ: αντιπολεμικό
·  ΣΤΟΧΟΣ του συγγραφέα είναι να καταγγείλει
 και να στηλιτεύσει τη φρίκη και το παράλογο του πολέμου, 
πράγμα το οποίο πετυχαίνει χωρίς ίχνος αντιπολεμικής ρητορείας: 
η καταδίκη του πολέμου λειτουργεί έμμεσα και πλάγια:
 καταδικάζει τη φρίκη περιγράφοντάς την.
·  ΕΝΟΤΗΤΕΣ:
1η ενότητα: « Τα ζα στον πόλεμο! ………………της Ιστορίας των ανθρώπων»
Οι σκέψεις του αφηγητή για τη μοίρα των αθώων ζώων στον πόλεμο
2η ενότητα: « Η Μεραρχία μας κουβάλησε ……….της Μεραρχίας μας»
Η απάνθρωπη ταλαιπωρία των ζώων κατά τη μεταφορά της στο μέτωπο
3η ενότητα: « Τα ζα ξεκουραστήκανε ……., τίποτ΄ άλλο»
Η ειδυλλιακή σκηνή της ανάπαυλας των ζώων
4η ενότητα: « Σε λίγο η λαγκαδιά ……… ώσπου να παραδώσει»
Ο βομβαρδισμός και η μαζική εξόντωση των ζώων
5η ενότητα: « Ένας ημιονηγός ………….κίτρινες μαργαρίτες ματωμένες»
Η τραγελαφική σκηνή με τον ημιονηγό

·  ΑΦΗΓΗΣΗ/ ΑΦΗΓΗΤΗΣ
- Η αφήγηση είναι πρωτοπρόσωπη. Ο πρωτοπρόσωπος ομοδιηγητικός αφηγητής 
 εναλλάσσει το α΄ ενικό με το α΄ πληθυντικό πρόσωπο. 
Στην πρώτη περίπτωση ο αφηγητής εκφράζει πιο πολύ προσωπικές θέσεις και απόψεις, 
στη δεύτερη περίπτωση εκφράζεται
ως μέλος του συλλογικού εμείς. 
Ωστόσο υπάρχουν και παράγραφοι (σκηνή της χαράδρας και σκηνή του βομβαρδισμού)
 όπου ο αφηγητής μοιάζει να αποσύρεται
 και η αφήγηση δίνει την εντύπωση ότι μετατρέπεται σε τριτοπρόσωπη.

[ Ο συγγραφέας, αν και δίνει την ιστορία του με πρωτοπρόσωπη αφήγηση 
που ενισχύει την αίσθηση του αυτοβιογραφικού στοιχείου, 
επιλέγει να παρουσιάσει το κείμενό του ως μια σειρά επιστολών ενός συμπολεμιστή του, 
του λοχία Αντώνη Κωστούλα, που απευθύνονται σε κάποια γυναίκα. 
Το συγγραφικό αυτό τέχνασμα της πλαστοπροσωπίας, 
που αποδίδει την ιστορία του ίδιου του συγγραφέα σε κάποιο άλλο πρόσωπο, 
είναι σύνηθες στη λογοτεχνία και αποτελεί έναν τρόπο αποστασιοποίησης του συγγραφέα 
από τις σκέψεις και τα λόγια του αφηγητή.
Η ιστορία δοσμένη ως το κείμενο ενός άλλου προσώπου, 
διατηρεί την αλήθεια του αυτοβιογραφικού κειμένου (πρωτοπρόσωπη αφήγηση), 
ενώ παράλληλα δεν προσλαμβάνεται απ’ τους αναγνώστες 
ως ένα εντελώς προσωπικό βίωμα του συγγραφέα. 
Έτσι, τα γεγονότα της ιστορίας χάνουν τον υποκειμενικό χαρακτήρα 
που θα τους προσέδιδε η θέασή τους ως αυτοβιογραφικών στοιχείων του συγγραφέα 
και αποκτούν περισσότερη αντικειμενικότητα και καθολικότητα.
Ο συγγραφέας, δηλαδή, επιθυμεί να δηλώσει στους αναγνώστες του 
πως δεν έχει σημασία αν οι εμπειρίες και τα γεγονότα που αφηγείται συνέβησαν στον ίδιο ή όχι, 
καθώς στα πλαίσια του πολέμου οι εμπειρίες αυτές είναι κοινές για πάρα πολλά άτομα. 
Η συναισθηματική κατάσταση του αφηγητή, ο πόνος, η μοναξιά, η απελπισία 
και η διαρκής παρουσία του θανάτου, αποτελούσαν κοινό βίωμα για όλους τους στρατιώτες. 
Η αλήθεια επομένως όσων καταγράφονται στην ιστορία αυτή
 δε θα πρέπει να περιορίζεται αποκλειστικά και μόνο στον ίδιο τον συγγραφέα.]

Πηγή: από το διαδίκτυο:

http://latistor.blogspot.gr/2012/01/blog-post_17.html

Αξίζει να σταθούμε και να σχολιάσουμε ιδιαίτερα 
την τελευταία φράση του αποσπάσματος:
« Μέσα στα κλειδωμένα δόντια του το ζο κρατούσε ακόμα 
μια τούφα κίτρινες μαργαρίτες ματωμένες»

Οι ματωμένες μαργαρίτες που εξακολουθούν να βρίσκονται στο στόμα  του ζώου, 
φανερώνουν ότι ο θάνατος το βρήκε την ώρα που ανυποψίαστο γευόταν τη χαρά της ζωής. 
Συμβολίζουν τη ζωή που κόπηκε βίαια και απότομα, τη χαρά που δεν ολοκληρώθηκε.

  Ταυτόχρονα  όμως συμβολίζουν τη ζωή που συνεχίζεται μέσα στη φρίκη του πολέμου 
και η οποία διεκδικεί δυναμικά την παρουσία της, 
στέλνοντας παράλληλα ηχηρό το μήνυμα κατά του πολέμου. 

"Όταν διαβάζουμε το απόσπασμα όλες μας οι αισθήσεις συμμετέχουν: 
νιώθουμε το κρύο των βουνών, αλλά και τις χαρές και τις ευωδιαστές μυρωδιές της Άνοιξης 
που μας θυμίζουν τόσο πολύ τον Πειρασμό των Ελεύθερων Πολιορκημένων  
στο ποίημα του Σολωμού. 
Αλλά πολύ περισσότερο ακούμε τις φωνές των ζώων, καλέσματα του έρωτα στην αρχή, 
κραυγές θανάτου ξεκοιλιασμένων όντων στη συνέχεια…

Και τότε είναι που μας έρχεται στο νου η Γκουέρνικα του Πικάσο. 

Τα τεμαχισμένα κορμιά, τα μεγάλα γεμάτα πόνο μάτια που κοιτάζουν στο κενό 
της ανυπαρξίας και που πεθαίνουν απαιτώντας το φως της δικαιοσύνης να λάμψει
 και να καταδείξει την αλήθεια.
Μια αλήθεια που την αναζητάμε ακόμα…

GUERNICA 3D
Δείτε το video

Και φυσικά μας έρχεται στα αυτιά η φωνή του Νίκου Ξυλούρη 
να μας τραγουδά εκείνους τους μοναδικούς στίχους 
του μεγάλου μας ποιητή Κώστα Βάρναλη 
από την Μπαλάντα του κυρ Μέντιου:"

Μουσική: Λουκάς Θάνου

Πηγή: από το διαδίκτυο
http://mavrigata2010.blogspot.gr/2014/02/guernica.html

Δείτε το video για τη ζωή του Μυριβήλη: 
http://www.edutv.gr/deyterobathmia/stratis-myrivilis

Δημοσιεύτηκε 26th February 2016 από τον χρήστη Anonymous
Ετικέτες: ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ Γ΄
 
0 Προσθέστε ένα σχόλιο

Η Λογοτεχνία στο Γυμνάσιο
αναζήτηση
Κλασική Flipcard Περιοδικό Μωσαϊκό Sidebar: Στιγμιότυπο Timeslide
 
MAR
20
21η ΜΑΡΤΙΟΥ / ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ
Η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης εορτάζεται κάθε χρόνο στις 21 Μαρτίου. Η αρχική έμπνευσή της ανήκει στον Έλληνα ποιητή Μιχαήλ Μήτρα, ο οποίος το φθινόπωρο του 1997 πρότεινε στην Εταιρεία Συγγραφέων να υιοθετηθεί ο εορτασμός της ποίησης στην Ελλάδα, όπως και σε άλλες χώρες, και να οριστεί συγκεκριμένη μέρα γι' αυτό.

Η εισήγησή του έφτασε με επιστολή στα χέρια του ποιητή και μελετητή της ποίησης Κώστα Στεργιόπουλου, προέδρου τότε της Εταιρείας Συγγραφέων. Η ποιήτρια Λύντια Στεφάνου πρότεινε ως ημέρα εορτασμού την 21η Μαρτίου, την ημέρα της εαρινής ισημερίας, που συνδυάζει το φως από τη μία και το σκοτάδι από την άλλη, όπως η ποίηση, που συνδυάζει το φωτεινό της πρόσωπο της αισιοδοξίας με το σκοτεινό πρόσωπο του πένθους.
 
MAR
17
"Τρία χαϊκού"
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ

IA'

Πού να μαζεύεις

τα χίλια κομματάκια

του κάθε ανθρώπου.

IE'

Bουλιάζει ο κόσμος

κρατήσου, θα σ' αφήσει

μόνο στον ήλιο.

IΣT'

Γράφεις·

το μελάνι λιγόστεψε

η θάλασσα πληθαίνει.

Τα τρία χαϊκού, παρόλο που διαφοροποιούνται θεματικά μεταξύ τους ,

έχουν κάποια κοινά σημεία:

α. είναι γραμμένα σε β΄ ενικό πρόσωπο

β.
 
MAR
15
Η ποίηση των χαϊκού
Πορτραίτο του Ματσούο Μπασό               

από το Γιοκόι Κινκόκου, γύρω στο 1820.                                 

Η καλλιγραφία αναφέρεται σε ένα από τα πιο

διάσημα  χαϊκού του Μπασό,  το χαϊκού του βατράχου:

"Λιμνούλα παλιά

Ο βάτραχος στον ήχο

πηδά του νερού"

Τι είναι τα χαϊκού; 

Το χαϊκού (ιαπ.: 俳句, "αστείος στίχος") είναι μια ιαπωνική ποιητική φόρμα.
 
FEB
28
" Ομιλία στη Στοκχόλμη"
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ

ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ

Έλληνας ποιητής, δοκιμιογράφος, μεταφραστής και διπλωμάτης. Από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές, τιμήθηκε με Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1963. 

Γραμματολογικά ανήκει στη «Γενιά του '30».

Ο Γεώργιος Σεφεριάδης, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, γεννήθηκε 

στις 29 Φεβρουαρίου του 1900 στη Σμύρνη.
 
FEB
26
" Τα ζα"
ΣΤΡΑΤΗΣ ΜΥΡΙΒΗΛΗΣ

"Αυτό είναι το μόνο καλό που αφήνει ο πόλεμος σε κείνους που του ξέφυγαν ζωντανοί κι ασακάτευτοι:

Τους δίνει την καταξίωση της ζωής… "  

[ Μυριβήλης, " Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια"] 

ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ

Από τους σημαντικότερους πεζογράφους μας, ο Στράτης Μυριβήλης ανήκει στη γενιά του ’30, αν και μεγαλύτερης ηλικίας. Γεννήθηκε ως Ευστράτιος Σταματόπουλος 

στις 30 Ιουνίου 1892 στην τουρκοκρατούμενη Συκαμιά της Λέσβου.
 
FEB
24
Η γενιά του τριάντα
Ποιητές και πεζογράφοι της γενιάς του '30. 

Όρθιοι από αριστερά: Πετσάλης, Βενέζης, Ελύτης, Σεφέρης, Καραντώνης, Ξεφλούδας, Θεοτοκάς. 

Καθήμενοι: Τερζάκης, Δημαράς, Κατσίμπαλης, Πολίτης, Εμπειρίκος.

Η ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ ΤΡΙΑΝΤΑ

Η Γενιά του Τριάντα δημιούργησε μέσα σε ένα πνευματικό κλίμα που το χαρακτηρίζει από τη μια 

η ανανέωση της ποίησης και από την άλλη οι αναζητήσεις στο χώρο της πεζογραφίας.
 
FEB
15
"Όσο μπορείς"
Κ. Π. ΚΑΒΑΦΗΣ

Για τον ποιητή

Ο Κωνσταντίνος Καβάφης γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου 

στις 17 Απριλίου 1863 (29 Απριλίου με το νέο ημερολόγιο). 

Ήταν το ένατο και τελευταίο παιδί του μεγαλέμπορου βαμβακιού Πέτρου-Ιωάννου Καβάφη, 

με καταγωγή από την Κωνσταντινούπολη. 

Ο πατέρας του είχε ζήσει στην Αγγλία και ήταν κάτοχος βρετανικού διαβατηρίου.
 
FEB
15
Η Νέα Αθηναϊκή Σχολή και η ηθογραφία (1880-1922)
Ιστορικό πλαίσιο

Μετά την Επανάσταση κυριάρχησε όπως είδαμε ο ρομαντισμός τόσο στην ποίηση, όσο και στην πεζογραφία. Πολλές, ωστόσο, κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές σε εθνικό επίπεδο συνέβαλαν ώστε και η ποίηση και η πεζογραφία να στραφούν προς νέες κατευθύνσεις και εκφραστικά μέσα, τα οποία στο μεταξύ είχαν λειτουργήσει σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Οι ιστορικοί της λογοτεχνίας μας συσχετίζουν τους νέους προσανατολισμούς με την εσωτερική αναδιάρθρωση του κράτους από το 1881.
 
FEB
1
"Ο Παχύς και ο Αδύνατος"
ΑΝΤΟΝ ΤΣΕΧΩΦ

ΤΣΕΧΩΦ ΑΝΤΟΝ ΠΑΒΛΟΒΙΤΣ:  Σπουδαίος Ρώσος συγγραφέας από τους κορυφαίους της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Γεννήθηκε το 1860 στο Ταγκανρόκ της Αζοφικής. Πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια. Ήταν αναγκασμένος να δουλεύει στο μαγαζί του πατέρα του, παράλληλα με το σχολείο. Παρόλα τα οικονομικά προβλήματα κατάφερε να σπουδάσει Ιατρική στη Μόσχα. Ένα χρόνο πριν πάρει το πτυχίο του εκδίδει και το πρώτο του βιβλίο με τίτλο «Παραμύθια της Μελπομένης».
1
 
DEC
15
"Ο κακός μαθητής"
ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΑΣΚΑΡΑΤΟΣ

Γεννήθηκε το 1811 στο Ληξούρι και συγκεκριμένα 

στην εξοχική τοποθεσία Ριτσάτα, 

σε μία περίοδο που τα Επτάνησα 

περνούσαν από τη γαλλική στην αγγλική προστασία.

Από τη φύση του ήταν ένα σπινθηροβόλο πνεύμα, 

άνθρωπος ιδιαίτερα ανήσυχος, έξυπνος και ετοιμόλογος.

Υπήρξε έντονα σατιρικός και αμετακίνητος στις απόψεις του, 

παραδίδοντας έργα που έρχονται σε σύγκρουση με τις αντιλήψεις της εποχής του.

Φόρτωση
Θέμα Δυναμικές προβολές. Εικόνες θέματος από gaffera. Από το Blogger.