2.1. Η χώρα  
Αίγυπτος → σημαντικότερο φαινόμενο: οι ετήσιες πλημμύρες του Νείλου που κάνουν τη γη  
                      εύφορη.
2.2. Οικονομική, κοινωνική και πολιτική οργάνωση.   
Η οικονομία → βασιζόταν στη γεωργία με την άμεση επίβλεψη του κράτους / του φαραώ 
             άμεση σύνδεση με τον Νείλο και τις πλημμύρες, αρδευτικά έργα που 
                            συντηρούνταν διαρκώς 
              καλλιέργειες: σιτάρι, κριθάρι, λινάρι, οπωροφόρα, κηπευτικά 
              ελεύθερη συλλογή: πάπυροι, λωτοί, κυνήγι, ψάρεμα 
                            οικοτεχνία: μπύρα 
                           κτηνοτροφία 
Χαρακτηριστικά εξελιγμένης οικονομίας και κοινωνίας:
1. Περισυλλογή φόρων από βασιλικούς υπαλλήλους 
2. Μαζική εργασία του λαού στην οικοδόμηση μεγάλων έργων 
3. Ύπαρξη ιδιωτικών και – κυρίως – ανακτορικών εργαστηρίων, στα οποία εργάζονταν 
εξειδικευμένοι τεχνίτες.  
4. Εξαγωγικό και εισαγωγικό εμπόριο.
5. Ανεπτυγμένος τομέας παροχής υπηρεσιών.
6. Πολυπληθής διοίκηση, αποτελούμενη από μορφωμένους υπαλλήλους (ιερείς,
γραφείς, επαγγελματίες στρατιωτικοί κ. λπ.)
Η διάρθρωση της κοινωνίας:  
 Φαραώ  (θεός + κράτος)
  τάξη των ισχυρών:  
               ιερείς, ανώτατοι κρατικοί υπάλληλοι, γραφείς,  
                επαγγελματίες  στρατιωτικοί  
                 σκληρά εργαζόμενοι ελεύθεροι πολίτες, γεωργοί ή τεχνίτες  
                 δούλοι
(ιδιωτικοί ή κρατικοί, ως αιχμάλωτοι πολέμου ή ως προϊόντα εμπορίου)
    Η πολιτική οργάνωση → θεοποίηση του φαραώ  
    καθοριστικός ο ρόλος της θρησκείας  
    οργάνωση του κράτους με θεοκρατικό χαρακτήρα  

. Ο πολιτισμός 
Α. Η θρησκεία.  
Βασικά χαρακτηριστικά:
1) Ο πολυθεϊσμός. Οι θεοί παρουσιάζονταν με σώμα ανθρώπου και κεφάλι ζώου.  
Στην αρχή → κάθε πόλη και θεός – προστάτης.  
Αργότερα → όλη η χώρα λάτρευε τους ίδιους βασικούς θεούς: Άμμων‐Ρα (= θεός Ήλιος) με 
εκπρόσωπο επί γης τον φαραώ, Ίσις, Όσιρις, Ώρος.  
Η προσπάθεια του Ακενατών να εξαλείψει την πολυθεΐα απέτυχε.  
2)  Βαθιά  πίστη  για  μετά  θάνατον  ζωή,  εφόσον  δεν  καταστραφεί  το  σώμα  του  νεκρού → ταρίχευση  νεκρών  και  ταφή  μαζί  με  τα  αναγκαία  για  τη  μετά  θάνατο  ζωή,  κατασκευή ταφικών  μνημείων,  με  αμύθητα  πλούτη  και  πολυτελή  στολισμό  για  τον  φαραώ  και  τους ευγενείς → συστηματική τυμβωρυχία.  
Β. Η γραφή.  
1. Επινόηση  και  χρησιμοποίηση  γραφής  ήδη  από  την  4η  χιλιετία  π.Χ.  →  υψηλό πολιτιστικό επίπεδο.  
2. Ιερογλυφική  γραφή,  με  χαρακτήρες  ‐  σύμβολα,  που  αποκωδικοποιήθηκε  το  1822 από  τον J. Champollion,  ο  οποίος  διάβασε  το  κείμενο  της  τρίγλωσσης  Στήλης  της Ροζέτας.  
3. Γραφή δύσκολη στην εκμάθηση και την απόδοσή της → εξειδικευμένοι τεχνίτες, οι 
γραφείς που ήταν δημόσιοι υπάλληλοι και ασκούσαν ένα επάγγελμα με κύρος (Νέο 
Βασίλειο).  
4. Κείμενα  γράφονταν  πάνω  σε  παπύρους  ή  διακοσμούσαν  τους  τοίχους  μνημείων, ναών και τάφων.  
Γ. Τα γράμματα.
1. Κείμενα  που  εξυμνούν  τη  δράση  και  τα  κατορθώματα  των φαραώ (η  συντριπτική πλειοψηφία).
2. Ποιήματα θρησκευτικού και λυρικού περιεχομένου, λαϊκές διηγήσεις (ελάχιστα).  
Δ. Οι επιστήμες.  
1. Ανάπτυξη  εμπειρικών  αστρονομικών  γνώσεων  λόγω  της  ανάγκης  για 
παρακολούθηση των πλημμυρών του Νείλου.  
2. Γέννηση και ανάπτυξη  της πρακτικής γεωμετρίας λόγω  της ανάγκης μέτρησης  των 
καλλιεργήσιμων εκτάσεων 
3. Καλλιέργεια μαθηματικών με αφορμή την οικοδόμηση μνημείων (πυραμίδων).
4. Απόκτηση πολύ σημαντικών γνώσεων ανατομίας και ιατρικής λόγω της ταρίχευσης 
των νεκρών.   
Ε. Οι τέχνες.  
Τέχνες  στην  υπηρεσία  των  φαραώ,  υμνούσαν  τη  ζωή  και  τη  δράση  τους:  αρχιτεκτονική ,γλυπτική και ζωγραφική.  
Μορφές τέχνης:  
Τα  γιγάντια  μνημεία  που  επιβάλλονταν  με  τον  όγκο  και  τις  διαστάσεις  τους:
1.	πυραμίδες  (π.χ.  της  Γκίζας)  και  τεράστιοι  ναοί  (στο  Λούξορ  και  το  Καρνάκ)  με περιστύλια, υπόστυλες αίθουσες κ.λπ. .  
2. Έργα ζωγραφικής και ανάγλυφα που κοσμούσαν  τις επιφάνειες  των ναών  και  των 
ταφικών μνημείων.  
3. Μικρά αγάλματα από ξύλο ή πέτρα.  
4. Έργα μικροτεχνίας από μέταλλα, πολύτιμους ή ημιπολύτιμους λίθους.