στ. 167–175
Ο Οδυσσέας στο περιγιάλι
Αδιάκοπο κλάμα και καημός του νόστου
Καμία χαρά από την Καλυψώ
Αντίθεση:
νύχτα: συνύπαρξη από ανάγκη
μέρα: μοναξιά, πόνος, θρήνος
στ. 176–187
Δήλωση: θα τον κατευοδώσει
Εντολές:
κατασκευή πλατιάς σχεδίας
προμήθειες (ψωμί, νερό, κρασί)
ρούχα και ούριος άνεμος
στ. 188–198
Φόβος παγίδας
Τονίζει τον κίνδυνο της θάλασσας
Άρνηση να φύγει χωρίς εγγύηση
Απαίτηση: θεϊκός όρκος
στ. 199–211
Όρκος:
Γη
Ουρανός
Στύγα
Διαβεβαίωση:
δεν σκέφτεται κακό
δείχνει συμπόνια
Παρουσίαση ανθρώπινης πλευράς της θεάς
στ. 212–220
Μετάβαση στη σπηλιά
Δείπνο:
Οδυσσέας: τροφή θνητών
Καλυψώ: νέκταρ και αμβροσία
Συνύπαρξη θνητού και θεάς
στ. 221–235
Ερώτημα για τον νόστο
Πρόταση:
παραμονή στο νησί
αθανασία
Σύγκριση με την Πηνελόπη
Υπαινιγμός θεϊκής ανωτερότητας
στ. 236–248
Αναγνώριση ανωτερότητας της Καλυψώς
Σταθερή επιλογή:
πατρίδα
Πηνελόπη
θνητή ζωή
Αποδοχή των μελλοντικών δεινών
στ. 249–262
Δύση ήλιου – κοινός ύπνος
Αυγή
Προετοιμασία για τον νόστο
Παράδοση εργαλείων από την Καλυψώ
στ. 266–288
Κοπή και επεξεργασία κορμών
Συναρμολόγηση:
πάτος
κατάρτι
τιμόνι
πανιά
Διάρκεια εργασιών: 4 ημέρες
στ. 289–310
Προμήθειες και ούριος άνεμος
Ο Οδυσσέας κυβερνά τη σχεδία
Προσανατολισμός με τα άστρα
Μετά από 17 ημέρες:
εμφανίζονται τα βουνά των Φαιάκων