Η συνέλευση των Αχαιών — στ. 54–67

Τη δέκατη μέρα ο Αχιλλέας συγκαλεί συνέλευση των Αχαιών.

Προτείνει να ρωτήσουν μάντη, ιερέα ή ονειροκρίτη για να μάθουν γιατί ο Απόλλωνας είναι θυμωμένος.

Στόχος: να βρουν τι πρέπει να κάνουν, ώστε ο θεός να σταματήσει τον λοιμό.

Ο Κάλχας διστάζει — στ. 68–85

Σηκώνεται ο μάντης Κάλχας, που γνωρίζει τα περασμένα, τα παρόντα και τα μελλούμενα.

Δηλώνει ότι ξέρει την αιτία της οργής του Απόλλωνα.

Φοβάται όμως να μιλήσει, γιατί η αλήθεια θα προκαλέσει την οργή ενός ισχυρού άνδρα.

Ζητά από τον Αχιλλέα να ορκιστεί ότι θα τον προστατεύσει.

 Η υπόσχεση του Αχιλλέα — στ. 86–93

Ο Αχιλλέας τον ενθαρρύνει να μιλήσει ελεύθερα.

Ορκίζεται στον Απόλλωνα ότι κανείς δεν θα πειράξει τον Κάλχα.

Δηλώνει ότι θα τον προστατεύσει ακόμη και αν αυτός που θα θυμώσει είναι ο Αγαμέμνονας, ο ισχυρότερος από τους Αχαιούς.

Ο Κάλχας αποκαλύπτει την αιτία του λοιμού — στ. 94–103

Ο Απόλλωνας δεν είναι θυμωμένος για κάποια παράλειψη θυσίας.

Αιτία είναι η προσβολή του Αγαμέμνονα προς τον ιερέα Χρύση:

δεν απελευθέρωσε την κόρη του, τη Χρυσηίδα,

δεν δέχτηκε τα λύτρα.

Για να σταματήσει ο λοιμός πρέπει:

να επιστραφεί η Χρυσηίδα στον πατέρα της χωρίς λύτρα,

να προσφερθεί στον Απόλλωνα εκατόμβη.

 Η οργή του Αγαμέμνονα — στ. 104–115

Ο Αγαμέμνονας θυμώνει πολύ με τον Κάλχα.

Τον αποκαλεί «μάντη κακών» και τον κατηγορεί ότι πάντοτε προφητεύει δυσάρεστα πράγματα.

Παραδέχεται ότι προτιμά τη Χρυσηίδα ακόμη και από τη γυναίκα του, την Κλυταιμνήστρα.

Δηλώνει όμως ότι είναι διατεθειμένος να την επιστρέψει, αν αυτό είναι για το καλό των Αχαιών.

 Η απαίτηση του Αγαμέμνονα για νέο δώρο — στ. 116–121

Ο Αγαμέμνονας δέχεται να επιστρέψει τη Χρυσηίδα, αλλά θέτει έναν όρο.

Απαιτεί να του δοθεί αμέσως άλλο δώρο/λάφυρο.

Θεωρεί ότι δεν είναι σωστό να μείνει αυτός χωρίς πολεμικό δώρο, ενώ οι υπόλοιποι αρχηγοί έχουν το δικό τους.

Έτσι αρχίζει να διαφαίνεται η σύγκρουση Αγαμέμνονα–Αχιλλέα, που θα ακολουθήσει.

Ο Αχιλλέας απαντά στην απαίτηση του Αγαμέμνονα — στ. 122–130

Ο Αχιλλέας απορεί πώς είναι δυνατόν να δοθεί άλλο δώρο στον Αγαμέμνονα.

Όλα τα λάφυρα που είχαν αποκτήσει οι Αχαιοί έχουν ήδη μοιραστεί.

Δεν είναι σωστό να ξαναμαζευτούν και να γίνει νέα μοιρασιά.

Προτείνει στον Αγαμέμνονα να επιστρέψει τη Χρυσηίδα στον Απόλλωνα.

Του υπόσχεται ότι θα αποζημιωθεί τετραπλάσια, όταν οι Αχαιοί κατακτήσουν την Τροία.

 Η απειλή του Αγαμέμνονα — στ. 131–148

Ο Αγαμέμνονας δεν δέχεται να μείνει χωρίς δώρο.

Απαιτεί να πάρει άλλο ισάξιο λάφυρο.

Αν οι Αχαιοί δεν του δώσουν, απειλεί ότι θα πάρει ο ίδιος το δώρο:

του Αχιλλέα,

του Αίαντα ή

του Οδυσσέα.

Στη συνέχεια δίνει εντολή να ετοιμαστεί πλοίο για να επιστρέψουν τη Χρυσηίδα στον πατέρα της και να προσφέρουν την εκατόμβη στον Απόλλωνα.

Η οργισμένη απάντηση του Αχιλλέα — στ. 149–171

Ο Αχιλλέας εξοργίζεται και κατηγορεί τον Αγαμέμνονα για απληστία και αναίδεια.

Του θυμίζει ότι ο ίδιος δεν έχει προσωπική διαφορά με τους Τρώες:

δεν του έκλεψαν ζώα,

δεν του κατέστρεψαν τη σοδειά.

Ήρθε στην Τροία για να βοηθήσει τον Μενέλαο και τον Αγαμέμνονα να εκδικηθούν τους Τρώες.

Παρ' όλα αυτά, ο Αγαμέμνονας απειλεί τώρα να του πάρει το δώρο που του έδωσαν οι Αχαιοί.

Ο Αχιλλέας παραπονιέται ότι:

αυτός σηκώνει μεγάλο βάρος του πολέμου,

αλλά ο Αγαμέμνονας παίρνει μεγαλύτερο μερίδιο από τα λάφυρα.

Αποφασίζει ότι είναι καλύτερα να επιστρέψει στη Φθία παρά να μένει στην Τροία και να αυξάνει τα πλούτη του Αγαμέμνονα.

Η απάντηση και η μεγάλη απειλή του Αγαμέμνονα — στ. 172–188

Ο Αγαμέμνονας του λέει ότι, αν θέλει, μπορεί να φύγει.

Δηλώνει ότι δεν τον παρακαλεί να μείνει και ότι υπάρχουν και άλλοι Αχαιοί που θα τον τιμήσουν.

Κατηγορεί τον Αχιλλέα ότι αγαπά τις έριδες, τις μάχες και τους πολέμους.

Του λέει να επιστρέψει στη Φθία και να κυβερνά τους Μυρμιδόνες.

Τέλος, τον απειλεί ξεκάθαρα:

αφού ο Απόλλωνας τού παίρνει τη Χρυσηίδα,

αυτός θα πάρει από τον Αχιλλέα τη Βρισηίδα.

Θέλει έτσι να του δείξει ότι είναι ανώτερός του στην εξουσία και να φοβίσει όποιον άλλο θελήσει να του αντισταθεί.

Το δίλημμα και η οργή του Αχιλλέα — στ. 188–194

Τα λόγια του Αγαμέμνονα πληγώνουν βαθιά τον Αχιλλέα.

Ο Αχιλλέας βρίσκεται μπροστά σε ένα έντονο εσωτερικό δίλημμα:

να τραβήξει το ξίφος και να σκοτώσει τον Αγαμέμνονα ή

να συγκρατήσει την οργή του.

Αρχίζει μάλιστα να τραβά το ξίφος του.

Η εμφάνιση της Αθηνάς — στ. 195–201

Η Ήρα, που αγαπά και τους δύο αρχηγούς, στέλνει την Αθηνά.

Η Αθηνά εμφανίζεται μόνο στον Αχιλλέα· οι υπόλοιποι δεν τη βλέπουν.

Τον πιάνει από τα μαλλιά και τον εμποδίζει.

Ο Αχιλλέας ξαφνιάζεται και αναγνωρίζει αμέσως τη θεά.

 Η εντολή της Αθηνάς — στ. 202–215

Ο Αχιλλέας ρωτά γιατί ήρθε και καταγγέλλει την αδικία και την αλαζονεία του Αγαμέμνονα.

Προβλέπει μάλιστα ότι ο Αγαμέμνονας θα πληρώσει με τη ζωή του.

Η Αθηνά τού ζητά:

να σταματήσει την οργή του,

να μη χρησιμοποιήσει το ξίφος,

να περιοριστεί στα λόγια.

Του προλέγει ότι στο μέλλον θα λάβει τριπλάσια δώρα ως αποζημίωση για την προσβολή.

Ο Αχιλλέας υπακούει — στ. 216–222

Ο Αχιλλέας δηλώνει ότι πρέπει να σεβαστεί τη θέληση των θεών, παρά την οργή του.

Πιστεύει ότι οι θεοί ακούνε εκείνον που τους υπακούει.

Βάζει ξανά το ξίφος στη θήκη.

Η Αθηνά επιστρέφει στον Όλυμπο.

Η νέα λεκτική επίθεση του Αχιλλέα — στ. 223–232

Η οργή του Αχιλλέα όμως δεν έχει σβήσει.

Επιτίθεται πλέον στον Αγαμέμνονα με βαριές προσβολές:

τον αποκαλεί μέθυσο,

σκυλόματο,

δειλό.

Τον κατηγορεί ότι:

δεν πολεμά στην πρώτη γραμμή,

δεν συμμετέχει στις επικίνδυνες ενέδρες,

προτιμά να αφαιρεί τα δώρα των άλλων.

Τον χαρακτηρίζει «λαοφάγο βασιλιά».

 Ο όρκος του Αχιλλέα — στ. 233–246

Ο Αχιλλέας ορκίζεται πάνω στο σκήπτρο του.

Προβλέπει ότι θα έρθει η στιγμή που οι Αχαιοί θα τον χρειαστούν.

Όταν ο Έκτορας θα σκοτώνει πολλούς Αχαιούς, ο Αγαμέμνονας θα μετανιώσει που πρόσβαλε τον καλύτερο πολεμιστή τους.

Πετά το σκήπτρο κάτω και κάθεται.

 Η παρέμβαση του Νέστορα — στ. 247–262

Σηκώνεται ο Νέστορας, ο ηλικιωμένος και έμπειρος βασιλιάς της Πύλου.

Παρουσιάζεται ως εξαιρετικός και γλυκός ομιλητής.

Τονίζει ότι η σύγκρουση Αχιλλέα–Αγαμέμνονα θα προκαλούσε χαρά στους Τρώες.

Ζητά από τους δύο να τον ακούσουν, επειδή είναι μεγαλύτερος και πιο έμπειρος.

Για να ενισχύσει το κύρος του, αρχίζει να αναφέρεται σε σπουδαίους ήρωες παλαιότερων εποχών.

 Η συμβουλή του Νέστορα στους δύο αρχηγούς — στ. 274–284

Ο Νέστορας ζητά από τον Αγαμέμνονα να μην πάρει τη Βρισηίδα από τον Αχιλλέα.

Ζητά από τον Αχιλλέα να μην αντιμάχεται τον βασιλιά.

Τονίζει ότι ο Αχιλλέας είναι σπουδαίος και έχει θεϊκή καταγωγή, αλλά ο Αγαμέμνονας κατέχει ανώτερη εξουσία, επειδή κυβερνά πολλούς.

Προσπαθεί επομένως να συμφιλιώσει τους δύο άνδρες.

Η απάντηση του Αγαμέμνονα — στ. 285–291

Ο Αγαμέμνονας αναγνωρίζει ότι ο Νέστορας μίλησε σωστά.

Ωστόσο κατηγορεί τον Αχιλλέα ότι θέλει:

να είναι ανώτερος από όλους,

να εξουσιάζει όλους,

να δίνει διαταγές σε όλους.

Δεν δέχεται λοιπόν να υποχωρήσει απέναντί του.

Η τελική απάντηση του Αχιλλέα — στ. 292–304

Ο Αχιλλέας δηλώνει ότι θα ήταν δειλός και άχρηστος, αν υπάκουε σε όλα όσα του διατάζει ο Αγαμέμνονας.

Δέχεται να του πάρουν τη Βρισηίδα, αφού οι Αχαιοί τού την είχαν δώσει.

Προειδοποιεί όμως ότι ο Αγαμέμνονας δεν πρέπει να αγγίξει κανένα άλλο από τα υπάρχοντά του.

Τον προκαλεί μάλιστα να το επιχειρήσει, αν τολμά, και τον απειλεί με θάνατο.

Λήξη της συνέλευσης — στ. 305–306

Η φιλονικία τελειώνει χωρίς πραγματική συμφιλίωση.

Οι Αχαιοί διαλύουν τη συνέλευση και επιστρέφουν στα πλοία τους.