Μια φορά κι έναν καιρό, γεννήθηκε ένα παιδί που το έλεγαν Μάνο.
Ο Μάνος ήταν αλλιώτικος.
Δεν έβλεπε τον κόσμο… τον άκουγε!

Όταν περπατούσε, άκουγε μουσική.
Όταν έβρεχε, άκουγε μουσική.
Ακόμα κι όταν ησυχία απλωνόταν γύρω, ο Μάνος άκουγε κάτι σαν μικρά τραγουδάκια που γεννιούνταν μέσα στην καρδιά του.

🎹 Από μικρός αγάπησε το πιάνο.
Το πιάνο του είχε άσπρα και μαύρα δοντάκια
και ο Μάνος τα έκανε να γελάνε.

Όσο μεγάλωνε, ο Μάνος ήθελε τη μουσική του να μην μένει κρυμμένη.
Ήθελε να ταξιδεύει σε όλους τους ανθρώπους.

Κι έτσι έγραψε τραγούδια για τη χαρά, για τη λύπη, για τον Πειραιά,
για παιδιά, για μεγάλους και για όσους ονειρεύονται.

Κάποια από αυτά ταξίδεψαν πολύ μακριά — τόσο μακριά,
που ο κόσμος τον χειροκρότησε και του έδωσε ένα μεγάλο βραβείο.

Ο Μάνος έφτιαξε κι μια ορχήστρα γεμάτη χρώματα.
Έφερε κοντά πολλά όργανα
κι αυτά έγιναν φίλοι
και έπαιζαν μαζί τραγούδια όμορφα σαν ουράνιο τόξο.

🟨 Κι ένα καλοκαίρι…
ο Μάνος έγινε αστεράκι,
εκεί ψηλά στον ουρανό.

Αλλά η μουσική του έμεινε εδώ,
για να μας λέει κάθε φορά:

🎶 «Άκου με την καρδιά σου… κι όλα θα γίνουν μουσική» ✨