α. Το ποιητικό υποκείμενο ανασυνθέτει την κοινή μοίρα των παιδιών που βιώνουν την τραγωδία του πολέμου και γίνονται θύματά του. Τα παιδιά αυτά μοιράζονται το βίαιο βίωμα του ξεριζωμού από τις πατρίδες τους  που αισθητοποιείται με τη μεταφορά (<<Τα πρόσωπα των παιδιών είναι πατρίδες...απ'τα τέσσερασημεία του ορίζοντα>>). Μια αλληλουχία ετερόκλητων εικόνων  (<<Να κάθονται πάνω της..να μαζεύουν λουλούδια...δίχως φόβο...>>)αντανακλά τα κοινά όνειρα και τις επιθυμίες των παιδιών να ζήσουν και να χαρούν αυτό τον κόσμο, απαλλαγμένοι από το φόβο και την ανασφάλεια που γεννά ο πόλεμος, σε μια ζωή ειρηνική και γαλήνια. Τέλος με την αξιοποίηση μιας προσωποποίησης (<< ..είναι η Υδρόγειος που προσεύχεται>>) αποδίδει την κοινή αγωνία  που συνδέει τα παιδιά του πολέμου και την ομόθυμη ευχή τους για την επικράτηση της αγάπης και της ειρήνης σε κάθε γωνιά της γης.

β) Συμμερίζομαι απόλυτα  την αξία που αποδίδουν τα παιδιά του ποιήματος στην αγάπη και την ανάγκη τους να επικρατήσει. Η αγάπη, αυτό το κορυφαίο συναίσθημα που <<εξανθρωπίζει>> τον άνθρωπο αποτελεί τη θεμελιώδη προϋπόθεση για τη συμφιλίωση των ανθρώπων και την ειρηνική συνύπαρξη των λαών. Η αγάπη έχει τη δύναμη να καταργεί τα σύνορα , τις γλωσσικές και πολιτισμικές διαφορές που χωρίζουν τους ανθρώπους,  να λειτουργεί ενοποιητικά και να προωθείτην ομαλή συνεργασία μεταξύ των κρατών.