ΈΝΑ ΒΙΒΛΊΟ ΠΟΛΛΟΊ ΟΡΊΖΟΝΤΕΣ


Ένα συνηθισμένο πρωινό καθώς περίμενα έξω από το σχολείο παρατήρησα πως πολλά παιδιά ήταν αποροφημένα στην οθόνη του τηλέφωνού τους.Εγώ εκείνη την σττιγμή διάβαζα ένα παράρτημα της καινής διαθήκης,έπιτα ένα άλλο παιδί έβγαλε από την τσάντα του ένα άλλο βιβλίο και άρχησε και αυτό να διαβάζει.Μετά από αυτό όλα τα παιδιά τριγύρω έδωσαν παραπάνω ενδιαφέρον για τα βιβλία και διάβασαν μαζί μας.

Martin Luther King

«Έχω ένα όνειρο, ότι τα τέσσερα μικρά παιδιά μου θα ζήσουν μια μέρα σ’ ένα έθνος όπου δεν θα κρίνονται από το χρώμα του δέρματός τους, αλλά από τον χαρακτήρα τους». Αυτή η φράση ανήκει στον Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ, ο όποιος συνέβαλε σε μεγάλο μέρος στην καταπολέμηση του ρατσισμού κυρίως στις Ηνωμένες πολιτείες της Αμερικής αλλά και σε όλο τον κόσμο.

Ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ γεννήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 1929 στην Ατλάντα των ΗΠΑ. Από παιδί βίωνε τον ρατσισμό στην καθημερινότητά του. Για παράδειγμα, σε ένα μεγάλο μαγαζί μια λευκή γυναίκα άρχισε να βρίζει τον μικρό Μάρτιν. Επίσης, το παιδί του μπακάλη του είπε ότι δεν ήθελε την συντροφιά του γιατί ήταν έγχρωμος. Αργότερα, σε ηλικία μόλις 24 ετών διορίζεται σε μία μικρή εκκλησία ως ποιμένας (πνευματικός ηγέτης [πάστορας]). Το 1963, πήρε μέρος στην μεγάλη “Πορεία της Ουάσινγκτον” όπου πραγματοποίησε την σπουδαιότερη ομιλία του “I have a dream (έχω ένα όνειρο)” η οποία ενέπνευσε δισεκατομμύρια ανθρώπους να βάλουν ένα τέλος στο ρατσισμό.

Τέλος, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, ένας απλός άνθρωπος σαν κι εμάς, κατάφερε να αλλάξει όλο τον κόσμο και να επηρεάσει δισεκατομμύρια ανθρώπους μέσα από τις κινήσεις του.

X.K

ΣΗΜΕΡΙΝΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ



Μέχρι και σήμερα κυριαρχεί πόλεμος σε αρκετές χώρες παγκοσμίως. Παρόλο που επικρατούν σε χώρες πολλά χιλιόμετρα μακριά μας, μας επηρεάζουν και εμάς σε πολλά επίπεδα όπως κοινωνικά, οικονομικά, ψυχολογικά και πολιτικά.
Ο πόλεμος δημιουργεί μόνο δυστυχία, διότι από τη στιγμή που ξεκινά χάνονται εκατομμύρια ζωές. Εξαντλείται ένα μεγάλο ποσοστό των πόρων, όχι μόνο των χωρών στις οποίες επικρατεί, αλλά και των γειτονικών, καθώς και αυτών που προσφέρουν βοήθεια.
Ακόμα, όταν υπάρχει πόλεμος, καμία χώρα δεν νικάει, καθώς υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες απώλειες και από τις δυο μεριές.
Το θέμα είναι τόσο μεγάλο που ακόμα και οι νέοι έχουν γνώσεις πάνω σε αυτό. Μέσα από την τηλεόραση και το διαδίκτυο ενημερώνονται καθημερινά για όσα συμβαίνουν και καταλαβαίνουμε πόσο σοβαρές είναι οι συνέπειές τους.
Οι πόλεμοι υπέστη αρχικά από προ Χριστού, όμως συνεχίζονται ακόμα και τώρα που μιλάμε. Ωστόσο, ο τρόπος με τον οποίο εκτελούνται οι επιθέσεις έχει διαφοροποιηθεί εντελώς. Τον καιρό εκείνο, οι στρατιώτες μάχονταν κατά μέτωπο ενώ στην σημερινή εποχή διαλέγουν την πιο ‘’safe’’ επιλογή, βομβαρδίζοντας πολύ απλά την χώρα στην οποία θέλουν να επιτεθούν.
Συμπερασματικά, οι πόλεμοι επηρεάζουν εξίσου και άλλες χώρες που μπορεί να μην έχουν πάρει μέρος. Δεν υπάρχει νίκη μόνο ένα με δυο παραπάνω πλεονεκτήματα ή λίγη παραπάνω γη ας πούμε για παράδειγμα τον πόλεμο Ουκρανία-Ρωσία.




Αλεξάνδρα Τρικαλλινού, Δανάη Θεοδώρα Φαλισέβσκι, Μπούγας Κων/νος

Ιωάννα Σάλι - Η ιστορία της Άννα Φρανκ [ΜΕΡΟΣ Α]

Σε ένα μικρό, σκοτεινό δωμάτιο πίσω από ένα γραφείο στο Άμστερνταμ, μια έφηβη έγραφε τις σκέψεις και τα όνειρά της, κρατώντας ζωντανή την ελπίδα μέσα στη φρίκη του κόσμου γύρω της. Αυτή ήταν η Άννα Φρανκ, ένα κορίτσι που η φωνή της θα ταξίδευε στον χρόνο. Η ιστορία της είναι φρικτή, αλλά ταυτόχρονα γεμάτη αθωότητα και αισιοδοξία· μια έφηβη που αντιμετώπιζε άθλιες συνθήκες, κρυμμένη από τον φόβο των διωγμών, και ωστόσο συνέχιζε να ονειρεύεται έναν κόσμο ελεύθερο και δίκαιο. Μέσα από τις σελίδες του ημερολογίου της, μας μεταφέρει τον τρόμο, αλλά και τη δύναμη της ανθρώπινης ψυχής, αφήνοντας μια ανεξίτηλη μαρτυρία για τη ζωή κάτω από τον ναζιστικό ζυγό. Χωρίς να ξέρει πόσο χειροτέρα θα μπορούσε να εξελιχθεί η ζωή της . Μια ιστορία που ανατριχιάζει ολους.

Ένα από τα πιο συνηθισμένα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι μαθητές σήμερα είναι ότι μέσα στη μέρα τους δεν προλαβαίνουν να ολοκληρώσουν όλες τις υποχρεώσεις τους. Το σχολείο, τα φροντιστήρια, οι εξωσχολικές δραστηριότητες και οι προσωπικές ανάγκες δημιουργούν ένα απαιτητικό και συχνά εξαντλητικό πρόγραμμα.
Η δημιουργία ενός ημερήσιου προγράμματος βοηθά τους μαθητές να γνωρίζουν τι πρέπει να κάνουν και πότε. Όταν οι δραστηριότητες είναι καταγεγραμμένες, μειώνεται το άγχος και αποφεύγεται η σπατάλη χρόνου. Επίσης μπορούν να μειώσουν την χρήση κινητού τηλεφώνου, κοινωνικών δικτύων και ηλεκτρονικών παιχνιδιών κατά τη διάρκεια του διαβάσματος αυξάνει την αποδοτικότητα και εξοικονομεί πολύτιμο χρόνο.
Αυτες ειναι καποιες λυσης

ActionAid
Η ActionAid ένα διεθνής μη κερδοσκοπική, μη κεβερνητική οργάνωση με στόχο την καταπολέμηση της φτώχειας και της ανισότητας. Εγώ πήγαινα στην ActionAid 3 χρόνια αλλά τελίωσα να πηγαίνω γιατί δεν είχα χρόνο επειδή, άρχισα να πηγαίνω Γυμνάσιο.
Η ActionAid ξεκίνησε από τη Μεγάλη Βρετανία, στις αρχές της δεκαετίας του 70, ως με καθαρά φιλανθρωπική οργάνωση, με 88 υποστηρικτές που έγιναν ανάδοχοι σε 88 παιδιά στην Ινδία και την Κενύα.

«Το Κορίτσι του 20ού Αιώνα» (20th Century Girl) είναι μια νοτιοκορεατική ρομαντική ταινία του 2022, με πρωταγωνιστή,Kim Yoo-jung, Byeon Woo-seok, Park Jung-woo και Roh Yoon-seo. Η ιστορία διαδραματίζεται το 1999 και ακολουθεί τη Na Bo-ra, μια 17χρονη μαθήτρια που αναλαμβάνει να παρακολουθεί στενά το αγόρι που αρέσει στην κολλητή της, όσο εκείνη βρίσκεται στις ΗΠΑ για επέμβαση καρδιάς. Στην πορεία όμως, η ίδια αρχίζει να ερωτεύεται τον κολλητό του.
Διαβάζοντας τις κριτικές, καταλαβαίνεις ότι η ταινία είναι μια «γλυκόπικρη» εμπειρία. Οι περισσότεροι λένε ότι είναι μια πανέμορφη ιστορία για τον πρώτο έρωτα και τα νιάτα στα 90s, που ξεκινάει με πολύ γέλιο και νοσταλγία, αλλά στο τέλος σε κάνει να κλαις με την ψυχή σου. Θεωρείται μια από τις καλύτερες του είδους της στο Netflix γιατί, παρά τα κλισέ, οι ηθοποιοί παίζουν τόσο φυσικά που σε κάνουν να δένεσαι μαζί τους από το πρώτο λεπτό.
Προσωπικά, μου άρεσε πολύ γιατί σε μεταφέρει σε μια εποχή χωρίς κινητά, όπου τα πάντα ήταν πιο αυθεντικά και ο πρώτος έρωτας έμοιαζε με το σημαντικότερο πράγμα στον κόσμο. Παρόλο που το τέλος είναι πολύ στενάχωρο και σε κάνει να κλαις, αξίζει να την δεις για την υπέροχη ατμόσφαιρα και τις γλυκές αναμνήσεις που σου ξυπνάει.

Μαριτέση Βόγλη

Δεν θυμάμαι πότε ακριβώς έμεινα μόνος. Τώρα υπάρχουν μόνο βιαστικά βήματα που περνούν δίπλα μου, βλέμματα που με αποφεύγουν και, καμιά φορά, μια κλωτσιά που με θυμίζει πως δεν ανήκω πουθενά.
Πεινάω συχνά. Όχι μόνο για φαγητό· πεινάω για μια λέξη τρυφερή, για κάποιον να σκύψει στο ύψος μου και να με κοιτάξει στα μάτια. Έχω μάθει να τρέχω όταν ακούω σακούλες να θροΐζουν, να ψάχνω σε κάδους, να παλεύω για ψίχουλα. Κι όμως, η μεγαλύτερη πείνα μου είναι να με φωνάξει κάποιος και να ξέρω πως αυτή τη φορά δεν θα φύγει.
Τα βράδια κρυώνω. Κουλουριάζομαι σε γωνίες, κάτω από παγκάκια, πίσω από κάδους. Κάθε ήχος με κάνει να τινάζομαι. Κάθε σκιά μπορεί να κρύβει φόβο. Ο κόσμος είναι μεγάλος όταν δεν έχεις πού να γυρίσεις.
Κι όμως, ακόμα κουνάω την ουρά μου. Ακόμα ελπίζω. Γιατί βαθιά μέσα μου πιστεύω ότι ίσως αύριο κάποιος σταματήσει, απλώσει το χέρι του και μου πει «έλα». Κι αυτή τη φορά, το «έλα» να σημαίνει κάτι περισσότερο από μια στιγμή.

Συνέχεια Ιωάννα Σάλι: Ο ντελιβεράς ρωτάει: Αύριο τα ίδια; Σιωπή λέει με ένα αυστηρό ύφος. Άστο καλύτερα, δεν το 'χω με αυτό το ύφος, αύριο τα ίδια αλλά περισσότερ τζατζίκι, ε; Προσθέτει. Ουφ, έσκαασα. Αυτό ήταν ένα δώρο για τη σκληρή δουλειά ή ίσως για τον κόπο που μπήκα σε σκέψη να γίνω αποφασιστικός. Και αυτό κάτι είναι! Δόξαζε τον εαυτό του τη στιγμή που έπινε ένα αναψυκτικό. Περνάει ο παλιός του φίλος, Νέος, γυμνασμένος με ακριβά ρούχα, περπάτημα με αυτοπεποίθηση και χοντρό πορτοφόλι. Τον κοιτάει και σκέφτεται: Πόσο εύκολα θα μπορούσα ν ε ήμουν έτσι. Το ψυφείο τον αγριοκοιτάζει και το πορτοφόλι νιώθει κρύο. Ο υπεύθυνοςτης δουλειάς του αναρωτιέται... πόσες φορές θα βγάλει το ψάρι του βόλτα; Μιας που έφαγα σουβλάκια σήμερα ας ξεκινήσω αύριο τη δίαιτα. Από μέσα του: Τι κουραστική μέρα και σήμερα. Ας πάρω έναν υπνάκο και μετά 30 κοιλιακούς. Πόσο υπερήφανος είμαι για την πρόοδό μου. Είναι 12.00 το μεσημέρι, ξυπνάει στις 8. το βράδυ και έχει ξεχάσει τελείως την ώρα γυμναστικής που είχε υποσχεθεί. Περινάνε οι μέρες η μία μετά την άλλη και άλλη και άλλη, αδειάζει το ψυφείο, τρίζει περισσότερο ο καναπές, αυξάνεται .... όπως και το τζατζίκι στο πιτόγυρο. ΑΠΟ ΙΩΑΝΝΑ ΣΑΛΙ