Διαβάστε το παρακάτω παραμύθι και ζωγραφίστε μια εικόνα.
Το κουραμπιεδάκι που ήθελε να γίνει μελομακάρονο
Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια μικρή κουζίνα γεμάτη γλυκά και μυρωδιές, ζούσε ένα μικρό κουραμπιεδάκι. Ήταν στρογγυλό, αφράτο και είχε μια πλούσια επικάλυψη από άχνη ζάχαρη. Το κουραμπιεδάκι αυτό άκουγε συνεχώς ιστορίες για τα μελομακάρονα, τα οποία ήταν πολύ διάσημα στις γιορτές των Χριστουγέννων. Όλες οι άλλες λιχουδιές μιλούσαν για το πόσο νόστιμα και αγαπητά ήταν τα μελομακάρονα, και το μικρό κουραμπιεδάκι άρχισε να νιώθει ζήλια.
"Γιατί να είμαι εγώ απλώς ένας κουραμπιές;" αναρωτιόταν. "Θα ήθελα να είμαι μελομακάρονο, βουτηγμένο σε μέλι και πασπαλισμένο με καρύδια. Τότε θα με αγαπούσαν όλοι!"
Μια μέρα, το κουραμπιεδάκι αποφάσισε να μιλήσει με τη σοφή γιαγιά Κουραμπιέ, που είχε ζήσει πολλές γιορτές και ήξερε πολλά για τα γλυκά.
"Γιαγιά Κουραμπιέ, θέλω να γίνω μελομακάρονο. Όλοι τα αγαπούν περισσότερο από εμάς," είπε το μικρό κουραμπιεδάκι.
Η γιαγιά Κουραμπιέ το κοίταξε με τρυφερότητα, χαμογέλασε και απάντησε:
"Αγαπητό μου κουραμπιεδάκι, είσαι ένας υπέροχος κουραμπιές. Είσαι τραγανός, γλυκός και γιορτινός, σαν μια γλυκιά μπάλα χιονιού. Κάθε γλυκό είναι ξεχωριστό με τον δικό του τρόπο. Δεν χρειάζεται να είσαι σαν τους άλλους για να είσαι αγαπητός. Τα μελομακάρονα είναι πράγματι νόστιμα, αλλά και οι κουραμπιέδες έχουν τη δική τους γοητεία. Είσαι τέλειο όπως είσαι."
Το κουραμπιεδάκι δεν ήταν πεισμένο. Έτσι, η γιαγιά Κουραμπιέ το πήρε από το χέρι και το οδήγησε σε μια μεγάλη γιορτή Χριστουγέννων. Εκεί, το κουραμπιεδάκι είδε παιδιά να τρέχουν χαρούμενα προς το τραπέζι με τα γλυκά. Παρατήρησε ότι πολλά παιδιά διάλεγαν κουραμπιέδες και γελούσαν ευτυχισμένα. "Μμμ, τι ωραίος που είναι αυτός ο κουραμπιές!" είπε ένα παιδί. "Έχει τόσο ωραία μυρωδιά!"
Ένα άλλο παιδί πρόσθεσε: "Και είναι τόσο γλυκός! Μου αρέσει πολύ περισσότερο από τα μελομακάρονα!" "Βλέπεις, αγαπητό μου κουραμπιεδάκι; Τα παιδιά αγαπούν τους κουραμπιέδες όσο και τα μελομακάρονα. Είσαι μοναδικό και αγαπητό όπως είσαι," είπε η γιαγιά Κουραμπιέ.
Το μικρό κουραμπιεδάκι κατάλαβε τότε ότι δεν χρειαζόταν να αλλάξει για να είναι αγαπητό. Ήταν τέλειο όπως ήταν, και τα παιδιά το αγαπούσαν για αυτό που ήταν. Από εκείνη τη μέρα, το κουραμπιεδάκι έμαθε να αγαπά και να εκτιμά τον εαυτό του και να είναι περήφανο που ήταν κουραμπιές.
Και έτσι, κάθε Χριστούγεννα, ο μικρός κουραμπιές συνέχιζε να φέρνει χαρά στα παιδιά, αποδεικνύοντας ότι κάθε γλυκό, όσο διαφορετικό κι αν είναι, έχει τη δική του ξεχωριστή μαγεία.
Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!
