Μάθημα : Νεοελληνική Λογοτεχνία (Α' Λυκείου)

ΜΟΝΤΕΡΝΙΣΜΟΣ – ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ '30

Ο μοντερνισμός στην ποίηση:

• αρνείται τους παραδοσιακούς κανόνες
• απελευθερώνει από στιχουργικές δεσμεύσεις, στίχος ελεύθερος, ανομοιοκατάληκτος
• χρησιμοποιεί σύμβολα που συγκροτούν μια νέα σημασία μέσω της σύγκρισης, του παραλληλισμού και της αναλογίας
• χρησιμοποιεί νοητικές, μεταφορικές και συμβολικές εικόνες που νοηματοδοτούν το ποίημα
• καινοτόμα και πρωτότυπα σχήματα λόγου που αποκλίνουν από τις λογικές αναμονές του αναγνώστη
• λόγος λιτός, πυκνός, ελλειπτικός, συνειρμικός, υπαινικτικός, πολύσημος

Ο Γ. Σεφέρης με τη «Στροφή» (1931), και το «Μυθιστόρημα» ( 1935), καθιερώνεται ως εισηγητής της μοντερνιστικής ποίησης στην Ελλάδα

Στην ελληνική ποίηση ο μοντερνισμός έχει επιπλέον τα εξής χαρακτηριστικά γνωρίσματα:

• χρήση μυθικών στοιχείων και αναφορές στο αρχαίο παρελθόν. Ο μύθος όμως χρησιμοποιείται με τρόπο δραματικό, προσαρμοζόμενος στην εποχή και στην περίσταση, προσφέροντας στον ποιητή το κατάλληλο «προσωπείο» για να διατυπώσει την προσωπική ή συλλογική εμπειρία του ( αντίθετα στην παραδοσιακή ποίηση ο μύθος χρησιμοποιείται με απόλυτη πιστότητα προς τα πρόσωπα και τις ιστορίες)
• έμφαση στο φως και στο τοπίο το οποίο συχνά συμπλέκεται με την ανθρώπινη φυσιογνωμία και δράση
• συνειρμικές μνημονικές ανακλήσεις
• σκοτεινότητα, ερμητικότητα, αφαιρετικότητα
• μελαγχολική αναπόληση του παρελθόντος και συγχρόνως νοσταλγική αναπόλησης της αυθεντικής ζωής που έχει απολεσθεί