Μάθημα : ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ Β΄ΛΥΚΕΙΟΥ

Η πεζογραφία του τέλους του 19ου αι. (από το 1881 και εξής) χαρακτηρίζεται από την επιστροφή στην επαρχία και την παρουσίαση του τρόπου ζωής των απλών ανθρώπων της υπαίθρου. Έτσι απομακρύνεται από την πεζογραφία που είχε ως κύριο θέμα της τη ζωή των ευγενών, των βασιλιάδων και άλλων επιφανών πολιτών. Αυτό δημιουργεί και την ανάγκη να καταγραφούν τα ήθη και τα έθιμα καθώς και η ντοπιολαλιά των ανθρώπων της υπαίθρου. Κύριοι εκπρόσωποι είναι ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης (Σκιάθος), ο Γεώργιος Βιζυηνός (Βιζύη της Ανατολικής Θράκης) και ο Ιωάννης Κονδυλάκης (Κρήτη). Κάτι τέτοιο βέβαια οδήγησε κάποια στιγμή σε ένα αδιέξοδο ως προς την ποικιλία των θεμάτων και των ιδεών που θα μπορούσαν να απεικονιστούν. Έτσι, έχουμε μια στροφή προς κοινωνικές αναζητήσεις (Κων/νος Θεοτόκης, Η τιμή και το χρήμα) και φιλοσοφικούς προβληματισμούς (Νίκος Καζαντζάκης, Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά). Αξίζει εδώ να σημειωθεί και η συμβολή του Γρηγόριου Ξενόπουλου στην ανάπτυξη της πεζογραφίας των αρχών του 20ου αιώνα, κυρίως όμως της αστικής πεζογραφίας (Στέλλα Βιολάντη).