Σκιαγράφησε την προσωπικότητα ενός ήρωα του διηγήματος.
Μάθημα : ΑΛΚΗ ΖΕΗ
Κωδικός : 9520144121
-
Εμφάνιση όλων των ενοτήτων
Το καπλάνι της βιτρίνας

ΕΥ-ΠΟ; ΛΥ-ΠΟ; είναι η συνθηματική ερώτηση που ανταλλάσσουν μεταξύ τους η Μέλια και η Μυρτώ λίγο πριν κοιμηθούν. Δυο μικρές αδερφές που ζουν σ’ ένα νησί του Αιγαίου το 1936 ακούνε τον παππού τους να τους μιλάει ώρες ατέλειωτες για τους «αρχαίους» του, ανυπομονούν να ανταμώσουν με τους φίλους και τις φίλες τους από τα τσαρδάκια σαν έρχεται το καλοκαίρι, μα πάνω απ’ όλα τρελαίνονται με τις μαγικές ιστορίες του καπλανιού που τους διηγείται ο ξάδερφός τους ο Νίκος, φοιτητής από την Αθήνα.
Το καπλάνι –όπως το λένε στο νησί–, ένας βαλσαμωμένος τίγρης, που βρίσκεται κλειδωμένο μέσα στη βιτρίνα της μεγάλης σάλας του σπιτιού, πότε κοιτάει με το γαλάζιο και πότε με το μαύρο του μάτι, ανάλογα με τη διάθεσή του. Τι συμβαίνει μια ζεστή μέρα του Αυγούστου που αναστατώνει τη ζωή των κοριτσιών και των δικών τους; Ποιος θέλει να βλάψει το καπλάνι;
Το 1ο Επεισόδιο της σειράς "Το καπλάνι της βιτρίνας". Η Μέλια και η Μυρτώ περνούν ένα βαρετό χειμωνιάτικο απόγευμα Κυριακής στο σπίτι, μέχρι που εμφανίζεται ο παππούς και τους διηγείται το μύθο του Ίκαρου. Η Μέλια, παιδί με μεγάλη φαντασία, ονειρεύεται τον εαυτό της με φτερά. Τα κορίτσια πηγαίνουν για ύπνο, αφού ο παππούς της έχει μαλώσει. Η Μέλια εφευρίσκει ένα συνθηματικό τρόπο για να εκφράζουν κάθε βράδυ, προτού κοιμηθούν, το συναίσθημα, που τους αφήνει η μέρα που φεύγει. Η θεία Δέσποινα περιγράφει στα κορίτσια την ιστορία του καπλανιού, αλλά η Μέλια αφηγείται την ιστορία του, όπως της την έχει πει ο θείος Νίκος. Η Μέλια και η Μυρτώ, προτού κοιμηθούν, καληνυχτίζονται με το συνθηματικό τους «Λυ-πο» και «Ευ-πο».
ΒΙΒΛΙΑ! ΚΙΝΔΥΝΟΣ!
…Ο μπαμπάς του Αλέξη δεν μπορούσε να γράψει αυτά που θέλουν εκείνοι... …Σαν φτάσαμε στην πλατεία τα χάσαμε. Στη μέση ακριβώς, εκεί που στέκει πάνω σε μια κολόνα ένα μαρμάρινο λιοντάρι, έκαιγε μια μεγάλη φωτιά… Σε λίγο έφτασαν δυο άντρες που κουβαλούσαν μεγάλα τσουβάλια στους ώμους τους… Άδειασαν τα τσουβάλια τους. Ήτανε βιβλία!!...
Όταν γυρίσαμε στο σπίτι, ο παππούς με πήρε στο γραφείο του. Στα ράφια έχασκαν άδειες τρύπες: τα βιβλία που έλειπαν. — Αυτό που είδες σήμερα, Μέλισσα, να μην το ξεχάσεις ποτέ, σ’ όλη σου τη ζωή. Κι όταν πεθάνω εγώ, να μείνουν έτσι οι άδειες θέσεις των βιβλίων για να σου το θυμίζουν.
Η παγκόσμια ιστορία είναι γεμάτη περιστατικά καψίματος βιβλίων. Η μεγαλύτερη καύση χιλιάδων βιβλίων έγινε από τους ναζί το 1933 στο Βερολίνο και σε άλλες πόλεις της Γερμανίας. Η δικτατορία του Μεταξά τους μιμήθηκε! Οι δυο αδελφές παρακολούθησαν τα βιβλία να καίγονται στην πλατεία και μάλιστα ξεχώρισαν ανάμεσά τους κι έναν από τους αρχαίους του παππού τους.
Η Άλκη αφιερώνει το βιβλίο στην αδελφή της. Υποψιάζεσαι γιατί; Σε ποιον άλλο θα μπορούσε να το αφιερώσει;