Μάθημα : Β΄ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ
Κωδικός : G866215
-
Εμφάνιση όλων των ενοτήτων
-
ΎΛΗ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΑ α΄ τετραμήνου
-
1. Η Ανάληψη του Χριστού
-
2. Βαβέλ & Πεντηκοστή – Δύο ιστορίες, μία θεϊκή απάντηση
-
"Η αγάπη που δεν παύει ποτέ"
-
Διωγμοί κατά των χριστιανών: Η αρχή και το τέλος.
-
"Οι χριστιανοί, πολίτες ενός άλλου κόσμου".
-
1. Η απεικόνιση του Θεού στη βιβλική παράδοση και στους τρεις πρώτους αιώνες της Εκκλησίας
-
Οι πρώτες εικόνες της Εκκλησίας: Πρωτοχριστιανικά εικονίδια και χαράξεις - Αχειροποίητες εικόνες
-
ΕΙΚΟΝΟΜΑΧΙΑ
-
ΎΛΗ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΑ α΄ τετραμήνου
Διωγμοί κατά των χριστιανών: Η αρχή και το τέλος.
Το Ρωμαικό κράτος απέναντι στους χριστιανούς.
Είναι γεγονός ότι το Ρωµαϊκό κράτος αρχικά έδειξε αδιαφορία για τον Χριστιανισµό, επειδή τον θεωρούσε µια ιουδαϊκή αίρεση. Σιγάσιγά, όµως, οι αρχές άρχισαν να θορυβούνται για µια σειρά από λόγους:
• άνθρωποι που κατείχαν ανώτερες θέσεις στη ρωµαϊκή κοινωνία γίνονταν χριστιανοί
• οι χριστιανοί δε συµµετείχαν σε συνήθειες της εποχής (π.χ. ρωµαϊκά λουτρά,
θεάµατα και αιµατηρές µονοµαχίες) και αρνούνταν να λατρέψουν οποιονδήποτε άλλο θεό εκτός από τον δικό τους
• διατυπώνονταν σε βάρος των χριστιανών σοβαρές κατηγορίες (π.χ. ότι ήταν γενικά «φαύλοι άνθρωποι» ή ότι συνωµοτούσαν κατά του κράτους).
Όλα αυτά διαµόρφωσαν ένα κλίµα προκατάληψης και καχυποψίας που ενισχύονταν από φήµες, π.χ. ότι οι χριστιανοί στα δείπνα τους θυσίαζαν και έτρωγαν µικρά παιδιά. Έτσι, για τρεις περίπου αιώνες µετά τη σταύρωση του Χριστού, οι χριστιανοί εξαιτίας του θρησκευτικού φανατισµού του λαού και της πολιτικής των αυτοκρατόρων διώκονταν ανελέητα.
Οι διωγμοί κατά των χριστιανών
Έως το 250 μ.Χ. οι διωγμοί εναντίον των χριστιανών ήταν τοπικοί και μεμονωμένοι. Παρ’ όλα αυτά, τα θύματα ήταν πολλά.
Ο πρώτος γενικός διωγμός εξαπολύθηκε από τον αυτοκράτορα Δέκιο, με ένα διάταγμα που εξέδωσε το 250 μ.Χ. και το οποίο επέβαλλε σε όλους τους πολίτες να αποδείξουν την πίστη τους στη ρωμαϊκή θρησκεία θυσιάζοντας στα είδωλα.
Ο πιο σφοδρός διωγμός (γνωστός ως«Μεγάλος Διωγμός») ήταν αυτός του Διοκλητιανού (244 μ.Χ. 311 μ.Χ.), ο οποίοςπίστευε ότι μόνο με την εθνική θρησκεία θα μπορούσε να αυξηθεί η δύναμη και
το μεγαλείο του ρωμαϊκού κράτους.
Γι’ αυτό, από το 303 μ.Χ. και μετά, με σκληρά διατάγματα, οι χριστιανοί διώκονταν σε όλη την αυτοκρατορία. Χιλιάδες ήταν οι χριστιανοί που μαρτύρησαν (μάρτυρες). Ενταφιάστηκαν στις κατακόμβες, όπου οι χριστιανοί χρησιμοποιούσαν όχι μόνον ως τάφους των μαρτύρων, αλλά και ως χώρο τέλεσης της Θείας Ευχαριστίας και καταφύγιο από τους Ρωμαιους.
Το Διάταγμα των Μεδιολάνων: το διάταγμα της ανεξιθρησκείας (313 μ.Χ.)
Εγώ, ο Αύγουστος Κωνσταντίνος, κι εγώ, ο Αύγουστος Λικίνιος, αποφασίσαμε να δώσουμε και στους χριστιανούς και σε όλους την ελευθερία να ακολουθήσουν όποια θρησκεία θέλουν […] Τώρα ελεύθερα και απλά μπορεί καθένας από εκείνους που πρεσβεύουν τη θρησκεία των χριστιανών να τη διατηρεί χωρίς καμιά ενόχληση […] Έχει δοθεί η εξουσία αυτή και σε όσους άλλους θέλουν να ακολουθούν τη λατρεία και θρησκεία της αρεσκείας τους, κατά τρόπον ώστε να μπορεί καθένας να προτιμά και να υπηρετεί οποιανδήποτε θρησκεία θέλει.
Eυσέβιος, Εκκλησιαστική Ιστορία.
Μέγας Κωνσταντίνος: ευνοικά μέτρα υπέρ των χριστιανών.
Open-ended Question
«Ποιο μέτρο του Κωνσταντίνου θεωρείς ότι επηρέασε περισσότερο την καθημερινή ζωή των χριστιανών; Γιατί;»
(Μη βαθμολογούμενη, μόνο για συζήτηση στην τάξη.)