Μάθημα : ΚΑΙΝΟΤΟΜΟΣ 2025-26

Κάθε βράδυ η πόλη αλλάζει δέρμα.
Οι δρόμοι γυαλίζουν από βροχή και βενζίνη,
σαν φίδια που σέρνονται αθόρυβα
ανάμεσα σε κορναρίσματα και φανάρια.
Οι άνθρωποι ανεβαίνουν
σε γυάλινους πύργους
κρατώντας καφέδες και εξαντλημένα όνειρα.
Κανείς δεν κοιτά ψηλά πια·
ο ουρανός είναι μια ξεχασμένη οθόνη
χωρίς σήμα.
Στο διαμέρισμα του δωδέκατου ορόφου
ένα παράθυρο μένει πάντα ανοιχτό.
Από μέσα ακούγεται μουσική χαμηλή,
σαν ανάσα μηχανής που κουράστηκε
να κρατά τον κόσμο ζωντανό.
Κάποτε υπήρχε χώμα εδώ,
λένε οι γέροι.
Υπήρχαν ποτάμια,
έντομα στα φώτα του καλοκαιριού,
και νύχτες τόσο σκοτεινές
που μπορούσες να φοβηθείς τα αστέρια.
Τώρα οι ρίζες
μπερδεύονται με καλώδια.
Τα πουλιά κάθονται σε κεραίες
και τραγουδούν παράσιτα.
Κι όμως,
μέσα σ’ αυτή την ατέλειωτη γκριζάδα,
κάποιος ζωγράφισε ένα δέντρο
σ’ έναν σπασμένο τοίχο.
Και για μια στιγμή
ολόκληρη η πόλη
έμοιαζε να θυμάται.