Περιγραφή Μαθήματος
Ο τουρίστας ξεκινάει τα ταξίδια του με δική του επιλογή – ή τουλάχιστον έτσι πιστεύει. Αναχωρεί γιατί βρίσκει τον τόπο του βαρετό ή όχι αρκετά ελκυστικό, υπερβολικά οικείο και ικανό για λίγες μονάχα εκπλήξεις ή επειδή ελπίζει να βρει κάπου αλλού πιο συναρπαστικές περιπέτειες και βαθύτερες συγκινήσεις απ΄ ό,τι είναι ποτέ δυνατόν να του παράσχει η ρουτίνα του τόπου του. Η απόφαση να φύγει από τον τόπο του και να πάει να εξερευνήσει ξένα μέρη γίνεται ακόμη πιο εύκολη από το ανακουφιστικό αίσθημα ότι μπορεί ανά πάσα στιγμή να επιστρέψει, αν χρειαστεί. Η έλλειψη ανέσεων στα δωμάτια κάποιων ξενοδοχείων μπορεί όντως να κάνει κάποιον να νοσταλγήσει το σπίτι του˙ και προσφέρει πάντα ικανοποίηση και παρηγοριά να θυμάται ότι κάπου υπάρχει ένα σπίτι και γι΄ αυτόν, ένα αραξοβόλι όπου μπορεί να καταφύγει, όπου μπορεί να είναι αναμφισβήτητα και απροβλημάτιστα chez soi – να τραβήξει τις κουρτίνες, να κλείσει τα μάτια και να βουλώσει τ΄ αυτιά σε κάθε νέο δέλεαρ, να σφαλίσει την πόρτα στις νέες περιπέτειες…Λοιπόν, το ζήτημα είναι ότι μια τέτοια προοπτική παραμένει ικανοποιητική και παρηγορητική ενόσω παραμένει προοπτική. Το «σπίτι», αυτό που «νοσταλγεί», δεν είναι από εκείνα τα πραγματικά κτίσματα από τούβλο και κονίαμα, από ξύλο ή πέτρα. Τη στιγμή που η πόρτα κλείνει από μέσα, γίνεται μια φυλακή. Ο τουρίστας έχει αρχίσει να προτιμάει ανοιχτούς πια χώρους.
Zygmunt Bauman, Η μετανεωτερικότητα και τα δεινά της, Διάλεξη στο πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια, τον Οκτώβριο του 1995