Μάθημα : «Τα κύματα της τέχνης». Απόπειρες καλλιτεχνικής δημιουργίας μαθητών, μαθητριών και καθηγήτριας με θέμα το νερό
Κωδικός : 0551588342
0551588342 - ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΔΙΕΝΝΗ
Έγγραφα
| Όνομα | Μέγεθος | Ημερομηνία | ||
|---|---|---|---|---|
|
|
Την 1η Μαΐου 1915, κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου πολέμου, το Λουζιτάνια, ένα πολυτελές υπερωκεάνιο, απέπλευσε από τη Νέα Υόρκη με προορισμό το Λίβερπουλ, μεταφέροντας μεγάλο αριθμό επιβατών, μεταξύ των οποίων πολλά παιδιά και βρέφη. Παρότι η Γερμανία είχε ανακηρύξει τις θάλασσες γύρω από τη Βρετανία εμπόλεμη ζώνη, οι επιβάτες του υπερωκεανίου δεν πίστευαν ότι διέτρεχαν κάποιο κίνδυνο, καθώς επί έναν αιώνα τα πλοία που δεν ήταν πολεμικά είχαν παραμείνει ασφαλή από επιθέσεις. Για μήνες τα γερμανικά υποβρύχια έσπερναν τον τρόμο στον Βόρειο Ατλαντικό, αλλά το Λουζιτάνια ήταν ένα από τα σπουδαιότερα και ταχύτερα πλοία της εποχής, γνωστό και ως «υπερατλαντικό λαγωνικό». Η Γερμανία είχε αποφασίσει να αλλάξει τους κανόνες του παιχνιδιού και ο καπετάνιος του υποβρυχίου U-20 Βάλτερ Σβίγκερ ήταν έτοιμος να ανταποκριθεί σε αυτό. Ο Erik Larson στο Βουβό κύμα εξετάζει, με τρόπο συναρπαστικό για τον αναγνώστη, τη βύθιση του Λουζιτάνια από το U-20 και τα γεγονότα που σχετίζονται με το ναυάγιο. Φέρνοντας στο προσκήνιο τις ζωές των επιβλητικών χαρακτήρων και τις σχέσεις που αναπτύσσονται μεταξύ τους, ζωγραφίζει ένα μεγάλο πορτρέτο της Αμερικής κατά την Προοδευτική Περίοδο.
|
21.1 KB | 18/5/25, 7:59 μ.μ. | |
|
|
Το λεύκωμα «Η Θάλασσα στη Νεοελληνική Χαρακτική» περιλαμβάνει σχεδόν 200 έργα των σημαντικότερων Ελλήνων εικαστικών και χαρακτών από τη συλλογή του Γιάννη Παπακωνσταντίνου. Τα έργα χρονολογούνται από τον 19ο αιώνα έως σήμερα. Τάσσος, Γραμματόπουλος, Κατράκη, Γαλάνης, Παρθένης, Φασιανός, Σεμερτζίδης, Τέτσης, Χατζηκυριάκος-Γκίκας, κ.ά. αναφέρονται ενδεικτικά μεταξύ των 96 καλλιτεχνών που επιλέχθηκαν ανάμεσα σε περισσότερα από 3.000 έργα της πλούσια ενημερωμένης και επιμελώς τεκμηριωμένης συλλογής. Την επιλογή των έργων καθώς επίσης την επιμέλεια και τα κείμενα ανέλαβε ο ίδιος ο συλλέκτης και η εικαστικός και θεωρητικός της τέχνης Χαρά Σαΐτη. Η πρωτότυπη θεωρητική προσέγγιση προσπερνά την χρονολογική διαδοχή των έργων για να τα ομαδοποιήσει νοηματικά αναλόγως του περιεχομένου τους. Έτσι αναγνωρίζονται έννοιες συναφείς με τη θάλασσα, τα σημαίνοντα και τα σημαινόμενά της: Το «ταξίδι» με τα λιμάνια, τον προορισμό και τον νόστο, το «όνειρο» ως ατμόσφαιρα και ψυχική κατάσταση θολών οριζόντων, ο «μόχθος» των ανθρώπων με τον αλμυρό ιδρώτα, οι «τόποι» που σημαδεύονται από τη θαλάσσια αύρα τους, ο «μύθος» που κυλά στο ελληνικό κύτταρο και συνδέεται μαζί της και τέλος η «μικρή πατρίδα», το ιδιαίτερο συναισθηματικό δέσιμο του συλλέκτη με τη Σαντορίνη αποτελούν τις σημασιολογικές ενότητες του βιβλίου. Επιπλέον η τεχνοϊστορική τεκμηρίωση κάνει μια τολμηρή απόπειρα νέας ανάγνωσης των έργων, επισημαίνοντας εκλεκτικές συγγένειες σε έργα που δεν ταυτίζονται χρονολογικά ή τεχνοτροπικά. Με τον τρόπο αυτό η συλλογή αποκτά καινούργιο ενδιαφέρον, αποδεικνύεται φρέσκια, δυναμική και απρόσμενη – όπως και η ίδια η τέχνη- καθώς ο γόνιμος διάλογος μεταξύ των έργων επιτείνει μια νέα νοηματοδότησή τους, ακολουθώντας τις σύγχρονες θεωρίες της πρόσληψης.
|
92.78 KB | 18/5/25, 7:58 μ.μ. | |
|
|
Καλοδιάβαστο!
|
1.94 MB | 14/5/25, 8:55 μ.μ. | |
|
|
128.42 KB | 16/1/25, 7:42 μ.μ. | ||
|
|
938.46 KB | 10/1/25, 11:12 π.μ. | ||
|
|
Φωτογραφία: κοινό κτήμα
|
406.88 KB | 16/1/25, 7:47 μ.μ. | |
|
|
Courtesy of the Library of Congress
|
99.36 KB | 16/1/25, 7:47 μ.μ. | |
|
|
42.64 KB | 16/1/25, 7:48 μ.μ. | ||
|
|
174.96 KB | 6/1/25, 7:35 μ.μ. | ||
|
|
1.88 MB | 16/5/25, 7:25 π.μ. | ||
|
|
709.53 KB | 16/1/25, 7:51 μ.μ. | ||
|
|
893.81 KB | 16/1/25, 7:51 μ.μ. | ||
|
|
Φωτογραφία της Μαρίας, εμπνευσμένη από την πρόσφατη κακοκαιρία, υπό τον ευρύτερο τίτλο «Το νερό στην καθημερινότητα της ζωής».
|
228.27 KB | 16/1/25, 12:15 π.μ. | |
|
|
616.95 KB | 16/1/25, 12:15 π.μ. | ||
|
|
727.63 KB | 16/1/25, 12:15 π.μ. | ||
|
|
622.49 KB | 16/1/25, 12:15 π.μ. | ||
|
|
556.49 KB | 6/1/25, 11:19 μ.μ. | ||
|
|
462.87 KB | 7/1/25, 12:41 π.μ. | ||
|
|
Η φωτογραφία που ενέπνευσε το ποίημα της καθηγήτριάς σας.
|
545.68 KB | 6/1/25, 11:30 μ.μ. | |
|
|
Η SS Andrea Doria ήταν ένα πολυτελές υπερατλαντικό υπερωκεάνιο της ιταλικής γραμμής που τέθηκε σε λειτουργία το 1953. Είναι ευρέως γνωστό από την εντυπωσιακά επιτυχημένη διάσωση 1.660 από τους 1.706 επιβάτες και του πληρώματός της. Το πλοίο είχε χωρητικότητα περίπου 1.200 επιβατών και 500 πλήρωμα. Από όλα τα πλοία της Ιταλίας εκείνη την εποχή, το Andrea Doria ήταν το μεγαλύτερο, το ταχύτερο και υποτιθέμενο ασφαλέστερο. Το 1956 ξεκίνησε το δρομολόγιο του από την Γένοβα Ιταλίας για την Νέα Υόρκη. Στις 25 Ιουλίου 1956, το πλοίο με προορισμό τη Νέα Υόρκη πλησίαζε την ακτή του Nantucket, Μασαχουσέτη, Ηνωμένες Πολιτείες. Είχε πυκνή ομίχλη και όταν το πλήρωμα παρατήρησε τελικά το επιβατικό πλοίο Stockholm της Swedish American Line ήταν ήδη πολύ κοντά το ένα στο άλλο και σε τροχιά σύγκρουσης. Χτυπημένη στη δεξιά πλευρά της, η κορυφαία Andrea Doria άρχισε αμέσως να κολλάει έντονα και να παίρνει νερό, που άφησε τις μισές σωσίβιες λέμβους της αχρησιμοποίητες. Η επακόλουθη έλλειψη ναυαγοσωστικών λέμβων θα μπορούσε να είχε ως αποτέλεσμα σημαντικές απώλειες ζωών, αλλά το πλοίο έμεινε στο να επιπλέει για περισσότερες από 11 ώρες μετά τη σύγκρουση. Η ήρεμη, κατάλληλη συμπεριφορά του πληρώματος, μαζί με βελτιώσεις στις επικοινωνίες και την ταχεία ανταπόκριση άλλων πλοίων, απέτρεψαν μια καταστροφή παρόμοιας κλίμακας με εκείνη του Τιτανικού το 1912. Ενώ 1.660 επιβάτες και πλήρωμα διασώθηκαν και επέζησαν, 46 άτομα στο πλοίο πέθανε ως άμεση συνέπεια της σύγκρουσης. Το πολυτελές πλοίο που εκκενώθηκε βυθίστηκε το επόμενο πρωί. Αυτό το ατύχημα παραμένει η χειρότερη θαλάσσια καταστροφή που έχει συμβεί στα ύδατα των Ηνωμένων Πολιτειών. Μεταξύ των επιβατών υπήρξε ένας συγγενής της οικογένειας του παππού μου από την μεριά της μητέρας του η οποία ήταν ιταλικής καταγωγής, ο Vincentzo Sanitate ο οποίος ήταν Ιταλός που είχε γεννηθεί στην Ελλάδα από Ιταλούς γονείς. Το 1944 το ελληνικό κράτος έδιωξε όλους τους Ιταλούς στην Ιταλία λόγω του πολέμου. Όταν επιβιβάστηκε στο καράβι ήταν 23-24 ετών για να πάει στην Αμερική να βρει την οικογένεια του που είχε μετακομίσει εκεί, αλλά ο ίδιος για στρατιωτικούς λόγους καθυστέρησε λίγα χρόνια να πάει να τους βρει. Ο ίδιος κατά το ναυάγιο, πανικοβλημένος, πήδηξε στην θάλασσα, και με πολύ ελαφρά τραύματα τον μάζεψαν οι βάρκες. Ήταν ράφτης και όταν έφτασε στην Αμερική άνοιξε ένα ραφείο από τα καλυτέρα στο κέντρο της Νέας Υόρκης όπου πολλοί πλούσιοι άνθρωποι το επισκέπτονταν. Απεβίωσε σε ηλικία περίπου 90 ετών το 2020.
|
217.32 KB | 28/3/25, 8:33 π.μ. | |
|
|
1.59 MB | 18/5/25, 7:59 μ.μ. | ||
|
|
213.71 KB | 6/1/25, 11:31 μ.μ. | ||
|
|
538.85 KB | 7/1/25, 12:44 π.μ. | ||
|
|
Και μία υπέροχη στορία που μας αφηγήθηκε: «To 1970, o πατέρας μου στο πλοίο DALE, βλέπει έναν άντρα να ανεβαίνει τη μεγάλη σκάλα του καραβιού. Κατεβαίνει τη σκάλα και τον ρωτάει για ποιον λόγο είναι εκεί και ποιος είναι. Δεν είχε αναγνωρίσει τον Σταύρο Νιάρχο ο οποίος επισκεπτόταν το καράβι του. Η εταιρεία στη συνέχεια απέστειλε συγχαρητήριο επιστολή προς τον Διονύσιο Αυγουστάτο εκφράζοντας την ικανοποίησή της ‘’δια τας ικανότητας αυτού, τιμώντος πράγματι την ναυτικήν παράδοσιν της πατρίδος μας”. Το μακροημερότερο ταξίδι μου (ταξιδεύοντας αρκετά καλοκαίρια με τον σύζυγό μου (ναυτικός και αυτός), κράτησε 16 μέρες —από Βόρεια Ευρώπη μέχρι Σιγκαπούρη,μέσω Γιβραλτάρ και Σουέζ βέβαια. Όταν βγήκαμε βόλτα στη Σιγκαπούρη ζαλιζόμουν και τότε κατάλαβα τον Νίκο Καββαδία που επεσήμανε ότι οι ναυτικοί, όταν πατάνε στη στεριά, αυτή τους ζαλίζει»..
|
631.93 KB | 3/6/25, 10:52 μ.μ. | |
|
|
843 KB | 3/6/25, 10:47 μ.μ. |
