Μάθημα : ΟΜΙΛΟΣ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ 2025-2026

Δεν θυμάμαι πότε ακριβώς έμεινα μόνος. Τώρα υπάρχουν μόνο βιαστικά βήματα που περνούν δίπλα μου, βλέμματα που με αποφεύγουν και, καμιά φορά, μια κλωτσιά που με θυμίζει πως δεν ανήκω πουθενά.
Πεινάω συχνά. Όχι μόνο για φαγητό· πεινάω για μια λέξη τρυφερή, για κάποιον να σκύψει στο ύψος μου και να με κοιτάξει στα μάτια. Έχω μάθει να τρέχω όταν ακούω σακούλες να θροΐζουν, να ψάχνω σε κάδους, να παλεύω για ψίχουλα. Κι όμως, η μεγαλύτερη πείνα μου είναι να με φωνάξει κάποιος και να ξέρω πως αυτή τη φορά δεν θα φύγει.
Τα βράδια κρυώνω. Κουλουριάζομαι σε γωνίες, κάτω από παγκάκια, πίσω από κάδους. Κάθε ήχος με κάνει να τινάζομαι. Κάθε σκιά μπορεί να κρύβει φόβο. Ο κόσμος είναι μεγάλος όταν δεν έχεις πού να γυρίσεις.
Κι όμως, ακόμα κουνάω την ουρά μου. Ακόμα ελπίζω. Γιατί βαθιά μέσα μου πιστεύω ότι ίσως αύριο κάποιος σταματήσει, απλώσει το χέρι του και μου πει «έλα». Κι αυτή τη φορά, το «έλα» να σημαίνει κάτι περισσότερο από μια στιγμή.