Μάθημα : ΟΜΙΛΟΣ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ 2025-2026

ΣΑΣ ΑΝΑΡΤΩ ΚΑΙ ΕΔΩ ΤΗΝ ΑΔΕΙΑ ΒΙΝΤΕΟΣΚΟΠΗΣΗΣ

Σήμερα πήγαινα στο σχολείο όταν σταμάτησα διότι…..άκουγα γέλια. Των ‘’mean girls’’ τα γέλια. Πάντα κακά νέα. Ό μως και πάλι αποφάσισα να το ερευνήσω. Καθώς προχώραγα στο στενάκι απ’ όπου ακούστηκαν οι κραυγές, σαταμάτησα. ‘’Ξάφνου’’ είδα τα δημοφιλείς κορίτσια του σχολείου να σπρώχνουνε μια συμμαθήτριά μου. Κάνανε κάτι σχόλια και γελάγανε μεταξύ τους. Δεν άκουσα τι είπανε αλλά δεν ήταν δύσκολο να καταλάβω τι λέγανε

Η Γκρέτα Τούνμπεργκ (πλήρες όνομα: Γκρέτα Τιντίν Ελεονώρα Έρνμαν Τούνμπεργκ, σουηδικά: Greta Tintin Eleonora Ernman Thunberg) αποτελεί μια από τις πιο εμβληματικές κι γνωστές ακτιβίστριες της ηλικίας της. Γεννημένη στη Σουηδία και μόλις 23 ετών έχει χαρακτηριστεί υπόδειγμα του παγκόσμιου ακτιβισμού των νέων και σύμβολο οικολογικής συνείδησης.

Γεννήθηκε στις 3 Ιανουαρίου του 2003.  Κατάγεται από τον Σβάντε Αρρένιους, ο οποίος εκτίμησε πρώτος την επίδραση του φαινομένου του θερμοκηπίου στο κλίμα της γης.

Η Γκρέτα ανέφερε σε ομιλία της στο TEDx το 2018 ότι έμαθε για την κλιματική αλλαγή στα 8 της και απορούσε γιατί γίνονται τόσα λίγα. Στα 11 εμφάνισε κατάθλιψη και αργότερα διαγνώστηκε με σύνδρομο Άσπεργκερ, ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή, ΔΕΠΥ και επιλεκτική αλαλία. Για να μειώσει το οικογενειακό ανθρακικό αποτύπωμα, επέμενε να γίνει χορτοφάγος και να αποφεύγει τα αεροπορικά ταξίδια.

Έγινε διεθνώς γνωστή το 2018 όταν ξεκίνησε σχολική απεργία έξω από το σουηδικό κοινοβούλιο, εμπνέοντας το παγκόσμιο μαθητικό κίνημα Fridays for Future. Μέσω ομιλιών σε διεθνή φόρα, όπως στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, και συμμετοχής σε διεθνείς κινητοποιήσεις, έχει ασκήσει πίεση σε κυβερνήσεις και θεσμούς να λάβουν πιο αυστηρά μέτρα για τη μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου και την εφαρμογή της Συμφωνίας των Παρισίων για το Κλίμα. Η δράση της επικεντρώνεται στην ανάδειξη της κλιματικής κρίσης ως επείγοντος παγκόσμιου ζητήματος και στην κινητοποίηση της κοινωνίας, ιδιαίτερα των νέων, για την προστασία του περιβάλλοντος

Σταμάτη Όλγα

Ιωάννα Σάλι - Η ιστορία της Άννα Φρανκ
Σε ένα μικρό, σκοτεινό δωμάτιο, πίσω από ένα γραφείο στο Άμστερνταμ, μια έφηβη έγραφε τις σκέψεις και τα όνειρά της, κρατώντας ζωντανή την ελπίδα μέσα στη φρίκη του κόσμου γύρω της. Αυτή ήταν η Άννα Φρανκ, ένα κορίτσι που η φωνή του θα ταξίδευε στον χρόνο. Η ιστορία της είναι σκληρή, αλλά ταυτόχρονα γεμάτη αθωότητα και αισιοδοξία· μια έφηβη που αντιμετώπιζε άθλιες συνθήκες, κρυμμένη από τον φόβο των διωγμών, και όμως συνέχιζε να ονειρεύεται έναν κόσμο ελεύθερο και δίκαιο. Μέσα από τις σελίδες του ημερολογίου της, μας μεταφέρει τον τρόμο αλλά και τη δύναμη της ανθρώπινης ψυχής, αφήνοντας μια ανεξίτηλη μαρτυρία για τη ζωή κάτω από τον ναζιστικό ζυγό — χωρίς να ξέρει πόσο χειρότερα θα μπορούσε να εξελιχθεί η ζωή της. Μια ιστορία που προκαλεί ρίγος σε όλους· ένα κορίτσι-παράδειγμα αισιοδοξίας και ελπίδας για τη ζωή.
Η Άννα Φρανκ, ένα από τα πιο άτυχα κορίτσια, με μια από τις πιο ταλαιπωρημένες ζωές, έχει καταφέρει να μείνει ανεξίτηλη στη μνήμη όλων μας. Η ιστορία της δεν είναι απλώς μια περιγραφή γεγονότων, αλλά το σύμβολο κάθε αθώας ψυχής που χάθηκε άδικα, θυμίζοντάς μας πως ακόμα και η πιο σύντομη ζωή μπορεί να αφήσει ένα τεράστιο αποτύπωμα στον κόσμο και στις καρδιές όλων μας.
Αν και η ζωή της χάθηκε απότομα και βίαια, με έναν φρικτό τρόπο, η φωνή της και το παρελθόν της δεν σίγησαν ποτέ. Για την ακρίβεια, η φωνή της "φώναζε" μέσα από το γράψιμο. Πίσω από μια βιβλιοθήκη κρυβόταν αυτή και η οικογένειά της· ο παραμικρός ήχος, η παραμικρή ανάσα, θα μπορούσε να της στοιχίσει τη ζωή.
Δυστυχώς, όταν το ημερολόγιο έδειχνε 4 Αυγούστου 1944. Μετά από 761 ημέρες απόλυτης προσοχής, η σιωπή του κρησφύγετου έσπασε οριστικά και βίαια. Ένας ανώνυμος πληροφοριοδότης είχε προδώσει το μυστικό τους. Η αστυνομία εισέβαλε στο κτίριο και η κινητή βιβλιοθήκη, που για δύο χρόνια ήταν η ασπίδα τους, άνοιξε αποκαλύπτοντας την αλήθεια. Κάθε φόβος, κάθε τρόμος και το πράγμα που βάραινε την ανάσα της , κάθε αφορμή μαύρων, συννεφιασμένων σκέψεων έγινε τότε. Εκείνη τη στιγμή, το γράψιμο σταμάτησε απότομα, οι σελίδες του ημερολογίου σκορπίστηκαν στο πάτωμα και η ελπίδα άρχισε να χάνεται μέσα στους ήχους των βαριών βημάτων και των διαταγών. Οι αστυνομικοί άδειασαν τον χαρτοφύλακα του πατέρα της (όπου είχε το ημερολόγιο) για να βάλουν μέσα τιμαλφή, αφήνοντας τις σελίδες της Άννας στο πάτωμα—μια λεπτομέρεια που τελικά έσωσε το κείμενο.
Τους συλλάβαν, και τους μετέφεραν και χωρίς τις φρικτές λεπτομέρειες, Τους οδήγησαν στα κεντρικά της Γκεστάπο και μετά στη φυλακή. Λίγες μέρες αργότερα, τους μετέφεραν στο Βέστερμπορκ, ένα στρατόπεδο διέλευσης στην Ολλανδία. Τον Σεπτέμβριο του 1944, επιβιβάστηκαν στο τελευταίο τρένο που έφυγε από την Ολλανδία για το στρατόπεδο θανάτου Άουσβιτς-Μπίρκεναου. Εκεί, οι άνδρες χωρίστηκαν από τις γυναίκες. Ήταν η τελευταία φορά που η Άννα είδε τον πατέρα της με δάκρυα στα μάτια. Λόγω της προέλασης των Συμμάχων, η Άννα και η αδερφή της, Μαργκότ, μεταφέρθηκαν στο στρατόπεδο Μπέργκεν-Μπέλζεν στη Γερμανία. Οι συνθήκες εκεί ήταν άθλιες: πείνα, κρύο και αρρώστιες. Η Άννα Φρανκ περίμενε μέρες..μέρες..χρόνια ατελείωτα για να νιώσει την λάμψη του ήλιου στο δέρμα της, και την ευτυχία με την οικογένεια της κάτι που δυστυχώς δεν έγινε ποτέ.
Μετά τη σύλληψη, το ταξίδι προς το σκοτάδι ξεκίνησε. Από τα τρένα της μεταφοράς μέχρι τις παγωμένες παράγκες των στρατοπέδων συγκέντρωσης, η Άννα ήρθε αντιμέτωπη με την πιο απάνθρωπη πλευρά της ιστορίας. Παρά τη μάχη της για επιβίωση, ο τύφος και οι κακουχίες νίκησαν το σώμα της στο Μπέργκεν-Μπέλζεν, λίγο πριν οι πύλες της ελευθερίας ανοίξουν για πάντα.
«Η ιστορία της Άννας, όμως, απέκτησε μια απρόσμενη συνέχεια μέσα από την Εύα Σλος, τη νεαρή γειτόνισσα και φίλη της από το Άμστερνταμ. Η Εύα, που είχε την ίδια ηλικία με την Άννα, βίωσε και εκείνη τον εφιάλτη των στρατοπέδων, αλλά κατάφερε να βγει ζωντανή από το Άουσβιτς. Μετά τον πόλεμο, η μοίρα ένωσε τα κομμάτια δύο διαλυμένων οικογενειών: η μητέρα της Εύας, Φρίτζι, παντρεύτηκε τον Ότο Φρανκ, τον μοναδικό επιζώντα της οικογένειας της Άννας. Έτσι, η Εύα έγινε η ετεροθαλής αδερφή της Άννας Φρανκ, αφιερώνοντας το υπόλοιπο της ζωής της στο να ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο και να διηγείται την κοινή τους μοίρα. Μέσα από τα δικά της μάτια και τη δική της επιβίωση, η φωνή της Άννας παρέμεινε ζωντανή. Κάτι που σιγουρα πολλοί δεν ξέραμε είναι πως η Έυα Σλος απεβίωσε πρόσφατα, τον Ιανουάριο του 2026, σε ηλικία 96 ετών, παραμένοντας μέχρι το τέλος μια από τις πιο ηχηρές φωνές της ιστορίας, μια γυναικα με μια γεματη αλλα και τραυματική ζωη.
Η Άννα Φρανκ δεν έζησε για να δει το όνειρό της να πραγματοποιείται, όμως η πένα της νίκησε τον χρόνο. Ο πατέρας της, Ότο, ο μοναδικός επιζών από το κρησφύγετο, έκανε σκοπό της ζωής του να μοιραστεί τις σκέψεις της με όλο τον κόσμο. Το ημερολόγιο μεταφράστηκε σε δεκάδες γλώσσες και έγινε μια παγκόσμια κραυγή ενάντια στον μισαλλοδοξία. Η Άννα χάθηκε μέσα στις στάχτες του πολέμου, αλλά η ψυχή της ζει σε κάθε αναγνώστη που συγκινείται από τα λόγια της. Μας θυμίζει πως, ακόμη και όταν η ανθρωπιά δοκιμάζεται σκληρά, η ελπίδα ενός δεκαπεντάχρονου κοριτσιού μπορεί να γίνει το φως που θα οδηγήσει τις επόμενες γενιές μακριά από το σκοτάδι.

6-3-2026 Ιωάννα Σάλι Α4

“Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ CHERNOBYL”

΄΄ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ΄΄

Η μεγάλη έκρηξη έγινε στον πυρηνικό σταθμό Τσέρνομπιλ στις 26 Απριλίου του 1986 στις 1:23 τα μεσάνυχτα. Επίσης κάπου στους 30 ανθρώπους πέθαναν αμέσως με το που έγινε η έκρηξη και κάπου στους 4.000 ανθρώπους πέθαναν από αρρώστιες αργότερα σύμφωνα με τον παγκόσμιο οργανισμό υγείας.

΄΄ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΗΡΑΣ ΠΟΥ ΕΦΕΡΕ ΤΟ ΚΑΚΟ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΗΤΑΝ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ΄΄
Ο αντιδραστήρας που είχε εξεράγη ήταν ο ΄΄RBMK΄΄ και κυρίως τον χρησιμοποιούσαν οι Σοβιετικοί. Ήταν επικίνδυνος για τρεις λόγους:
1️:Σχεδιαστικό πρόβλημα του αντιδραστήρα
Ο τύπος αντιδραστήρα RBMK nuclear reactor μπορούσε σε ορισμένες συνθήκες να αυξάνει απότομα την ισχύ του, κάτι που τον έκανε ασταθή.
2️:Λάθη των χειριστών
Οι εργαζόμενοι έκαναν ένα πείραμα και απενεργοποίησαν κάποια συστήματα ασφαλείας, κάτι που έκανε τον αντιδραστήρα πιο επικίνδυνο.
3️:Προβληματικό σύστημα διακοπής
Οι ράβδοι ελέγχου που θα έπρεπε να σταματήσουν την αντίδραση αρχικά αύξαναν την ισχύ αντί να τη μειώνουν, με αποτέλεσμα να γίνει η έκρηξη.
Όλοι αυτοί οι λόγοι οδήγησαν στην έκρηξη-καταστροφή του Τσέρνομπιλ.
Στέφανος Χροναίος

Εμμανουήλ Καραλής: Ο άνθρωπος που ο ρατσισμός ήταν το κίνητρό του για να πετύχει στον αθλητισμό.

Γεννημένος στην Αθήνα τον Οκτώβριο του 1999 είναι Έλληνας αθλητής του άλματος επί κοντό και χάλκινος Όλυμπιονίκης στους Ολυμπιακούς αγώνες στο Παρίσι (2024), πρωταθλητής Ελλάδας, με διεθνείς διακρίσεις και μετάλλια σε Παγκόσμιο και σε Ευρωπαικό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου, καθώς και σε Ευρωπαικούς Αγώνες.

Είναι κάτοχος του πανελλήνιου ρεκόρ τόσο σε ανοικτό (6,08 μ.) όσο και σε κλειστό στίβο (6,17 μ.). Τον Μάρτιο του 2025 έγινε ο πρώτος Έλληνας επικοντιστής που κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου. Αυτή τη στιγμή βρίσκεται στην 2η θέση όλων των εποχών στο “κλαμπ των 6 μέτρων”, δηλαδή των αθλητών που έχουν υπερβεί τα 6 μέτρα.

Ο Έμμανουήλ Καραλής ,γνωστός και ως Manolo, έχει μιλήσει δημόσια για περιστατικά ρατσισμού και bullying που αντιμετώπισε όταν ήταν σε μικρή ηλικία λόγω του χρώματος του δέρματος του. Έχει πει επίσης ότι σε κάποιες περιπτώσεις συναθλητές του τον κορόιδευαν και τον υποτιμούσαν. Όμως, παρά τις δυσκολίες, με τη στήριξη της οικογένειάς και των προπονητών του συνέχισε να προπονείται και έγινε ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα του ελληνικού στίβου.

Απ’ότι βλέπουμε η ζωή του Manolo δεν ήταν και ιδιαίτερα εύκολη με πολλά εμπόδια στην καριέρα του στο άθλημα του στίβου. Η ζωή του μας δείχνει ότι με επιμονή, σκληρή δουλειά και πίστη στα όνειρά του και στον εαυτό του μπορεί να ξεπεράσει πολλές δυκολίες και να πετύχει σε οτιδήποτε κι αν κάνει. Ο Εμμανουήλ, παρότι αντιμετώπισε ρατσισμό και αρνητικές συμπεριφορές από τον κόσμο και συναθλητές δεν τα παράτησε και συνέχισε να αγωνίζεται για τα όνειρά του.

Σήμερα, συνεχίζει να γωνίζε3τ;ι σε μεγάλες διοργανώσεις και να διεκδικεί μετάλλια για την Ελλάδα. Η πορεία του δείχνει ‘οτι οι δυσκολίες μπορούν να γλινουν δύναμη και να οφηγούν στην επιτυχία.

ΧΡΟΝΟΓΡΆΦΗΜΑ


Πήγα στο πάρκο. Είδα πως ήταν άδειο. Κοίταξα τις πολυκατοικίες. Είδα πολλούς ανθρώπους
να κοιτάνε την οθόνη της τηλεόρασης τους. Ξαφνικά είδα ένα παιδί. Έπαιζε στην παιδική χαρά του πάρκου.
Χ.Κ

Το φως σου


Διαφορετικότητα. Η διαφορετικότητα δεν είναι μια απλή λέξη. Είναι η προσωπικότητα ενός ανθρώπου, η δύναμη του. Νομίζω πως όλοι μας έστω και για μία φόρα στη ζωή μας έχουμε νιώσει αυτή τη σπαστική εκνευριστική φωνούλα μέσα στο κεφάλι μας να λέει: Δεν μπορείς να είσαι αυτό που είσαι, ότι είσαι ένα λάθος, ότι δεν θα σε αποδεκτούν… Ότι, ότι, ότι. ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ! Σταμάτα να απολογείσαι γι’ αυτό που είσαι. Απλά να είσαι εσύ! Έχετε σκεφτεί ποτέ έναν κόσμο που όλοι θα ήταν ίδιοι; Ένας κόσμος μουντός, ασήμαντος… Ο κόσμος θα ήταν βαρετός αν ήμασταν όλοι ίδιοι. Ο καθένας έχει τη δική του πρωσοπικότητα και χαρακτήρα. Μην αλλάξεις για κανέναν! Μην αφήσεις την δική τους ανάγκη για ομοιότητα να πνίξει την ελευθερία σου, σπάσε τις αλυσίδες κάθε ανασφάλειας. Κάθε ιδιαιτερότητα που βλέπεις πάνω σου και νομίζεις πως πρέπει να κρύψεις, είναι αυτό ακριβώς που σε κάνει μοναδικό και αντικατάαστατο. Η αλήθεια είναι μία: Όσο πιο αυθεντικός και αληθινός γίνεσαι, τόσο πιο φωτεινό γίνεται το φως σου. Και αυτό το φως, είτε τους αρέσει είτε όχι θα τους τραβήξει.
Όποιος δε σε αποδεχτεί γι’ αυτό που είσαι απλώς δεν αξίζει πλέον να βρίσκεται στον κόσμο σου…

Μελίνα Μπιτσάνη

Η ταινία Wonder είναι αληθινά συγκινητική και όμορφη. Μιλάει για τη διαφορετικότητα και την καλοσύνη με έναν τρόπο που σε αγγίζει. Ο πρωταγωνιστής, ο Όγκι, είναι ένα αγόρι που γεννήθηκε με μια σπάνια πάθηση στο πρόσωπο και πηγαίνει για πρώτη φορά σε κανονικό σχολείο. Στην αρχή, τα πράγματα είναι δύσκολα. Κάποιοι συμμαθητές τον κοιτάζουν περίεργα, άλλοι τον κοροϊδεύουν. Σιγά σιγά όμως, βρίσκει φίλους που τον αποδέχονται όπως είναι.

Αυτό που μου άρεσε πιο πολύ είναι το μήνυμα της ταινίας: να μην κρίνουμε κανέναν από την εμφάνισή του, αλλά να κοιτάμε τον χαρακτήρα του. Μέσα από την ιστορία του Όγκι, βλέπεις πόσο σημαντική είναι η στήριξη από την οικογένεια και τους φίλους.

Πιστεύω πως το Wonder πρέπει να το δουν όλοι οι μαθητές. Σε κάνει να σκεφτείς, να γίνεις λίγο πιο καλός και να μάθεις να σέβεσαι τη διαφορετικότητα.


συνεργασία με Περικλή Λαλιώτη

Σε ένα από τα διαλείμματα του προγράμματός μας καθώς καθόμουν στην αυλή παρατήρησα πολλά μικρά σκουπίδια μέσα στο προαύλιο και σκέφτηκα ότι κάνεις δεν νοιάζεται για αυτό. Θέλοντας το καλό του περιβάλλοντος μας σηκώθηκα και άρχισα να μαζεύω τα σκουπίδια, έπειτα ένα παιδί με έδειξε και κατέβηκε κάτω να με βοηθήσει. Μέτα από αυτό γέμισα με ελπίδα και χάρηκα πολύ που κάποιος σκέφτηκε για τον πλανήτη μας.







Από συνεργασία
Περικλή Λαλιώτη
και
Σόλλο Άγγελο